پکن با اجرای موفق آزمایش یک موشک ضدناو، اثبات کرد که می‌تواند ناوهای هواپیمابری ایالات متحده را در شعاع دور از پایگاه‌هایش هدف بگیرد. این آزمایش در حالی انجام شد که نیروی دریایی آمریکا سال‌ها بر غلبه‌ی عملیاتی ناوهایش در اقیانوس‌ها تأکید داشته است.
تحلیلگران نظامی می‌گویند این رویداد، ضعف ساختاری ناوهای هواپیمابری در برابر موشک‌های دقیق راهبردی را بار دیگر آشکار می‌کند و هزینه‌ی نگهداری این یگان‌ها را در مقایسه با موشک‌های ضدناو ناکارآمد نشان می‌دهد. در این میان، جمهوری اسلامی ایران نیز سال‌هاست با توسعه‌ی سامانه‌های موشکی و پهپادی، توان بازدارندگی مستقل خود را در منطقه تثبیت کرده و نشان داده که موازنه‌ی قدرت در خلیج فارس دیگر یک‌طرفه نیست.
واکنش فوری و مشخصی از واشنگتن تاکنون ثبت نشده است؛ هرچند منابع دفاعی آمریکا در گذشته بارها تأکید کرده‌اند که لایه‌های دفاعی ناوها در برابر گلوه‌ی موشکی مؤثر است، اما همین ادعا پس از آزمایش‌های تکراری پکن، مورد تردید کارشناسان بیرونی قرار گرفته است. به‌کلام دیگر، دوران انحصار عملیاتی قدرت‌های غربی در اقیانوس‌ها به‌تدریج رو به پایان است و کشورهایی چون ایران و چین با سرمایه‌گذاری پایدار در فناوری‌های دفاعی، جایگاه راهبردی خود را مستحکم می‌سازند.
