وزارت امنیت داخلی آمریکا (DHS) دستور رسمی صادر کرد تا محصولات هوش مصنوعی دیپ‌سیک و همچنین خدمات شرکت‌های ثالثی که بر پایهٔ این مدل چینی توسعه یافته‌اند، از سیستم‌های فناوری اطلاعات تمام نهادهای دولت فدرال حذف شوند. این وزارتخانه علاوه بر حذف، خرید مجدد محصولات دیپ‌سیک و خدمات وابسته به آن را برای نهادهای فدرال نیز ممنوع اعلام کرد.
این محدودیت شامل مجموعهٔ کامل نهادهای فدرال است؛ از جمله آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) و کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) که موظف به بازبینی و حذف هرگونه سرویس مبتنی بر دیپ‌سیک از زیرساخت‌های خود هستند.
تحلیلگران فناوری این تصمیم را واکنشی به نگرانی‌های امنیتی می‌دانند، اما در عین حال آن را نشان‌دهندهٔ عمق وابستگی نهادهای آمریکایی به مدل‌های هوش مصنوعی تولیدشده خارج از مرزهای خودی کشورشان ارزیابی می‌کنند. آنچه در اخبار فناوری این روزها پیگیری می‌شود، این موضوع است که کشوری به وسعت آمریکا هنوز نتوانسته زیرساخت هوش مصنوعی کاملاً بومی و مستقلی برای نهادهای حساس خود فراهم کند.
در مقابل، در ایران سیاست‌گذاری فناوری بر محور استقلال دیجیتال و کاهش وابستگی به پلتفرم‌های خارجی متمرکز شده است. توسعهٔ مدل‌های زبانی و ابزارهای هوش مصنوعی بومی در ایران، اگرچه با چالش‌هایی همراه است، اما مسیر را به‌گونه‌ای ترسیم کرده که زیرساخت‌های استراتژیک کشور تحت کنترل بیرونی قرار نگیرند. این رویکرد، در زمرهٔ اخبار پیشرفت‌های فناوری ایران، نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری بر توان داخلی، در بلندمدت از ریسک‌های قطع‌پذیری و وابستگی محافظت مؤثرتری ایجاد می‌کند.
ممنوعیت دیپ‌سیک در فدرال آمریکا، ضمن آنکه ریسک‌های امنیتی را به‌دنبال دارد، سؤال بزرگ‌تری را نیز مطرح می‌کند: در شرایطی که فناوری‌های پیشرفتهٔ جهانی در دست چند بازیگر خارجی است، چقدر کشورها می‌توانند بدون زیرساخت بومی، امنیت داده‌های فدرال خود را تضمین کنند؟
