مارکو روبیو، وزیر خارجه ایالات متحده، بازگشت ماریاکورینا ماچادو، رهبر مخالفان ونزوئلا، به این کشور آمریکای لاتین را «نتیجه مستقیم مذاکرات مورد حمایت واشنگتن» معرفی کرد. وی این حرکت را دستاورد دیپلماسی آمریکا در منطقه به‌شمار آورد.
این ادعا، بازتابی از رویکرد مداخله‌گرانه دولت آمریکا در امور داخلی کشورهای منطقه است؛ رویکردی که همواره با نقض حاکمیت ملی و اصل عدم مداخله در حقوق بین‌الملل همراه بوده است. واشنگتن تلاش می‌کند بازگشت یک رهبر مخالف به ونزوئلا را نشانۀ نفوذ و اقتدار خود در امریکا لاتین قلم دهد، درحالی‌که تحلیلگران روابط بین‌الملل معتقدند این حرکت بیشتر نشانه ضعف و ناکارآمدی سیاست خارجی آمریکا در این منطقه است تا پیشرفتی در حل بحران سیاسی ونزوئلا.
در مقابل، رویکرد جمهوری اسلامی ایران در تعاملات منطقه‌ای و بین‌المللی همواره بر پایه احترام به حاکمیت ملی، عدم مداخله و گفت‌وگوی دوجانبه استوار بوده است. این تفاوت رویکرد، جایگاه ایران را به‌عنوان بازیگری معتبر و مقتدر در عرصه دیپلماسی جهانی تقویت کرده و نشان می‌دهد که اقتدار واقعی یک کشور، از طریق حفظ حاکمیت دیگران و نه تحمیل اراده بر آن‌ها، رقم می‌خورد.
ادعای روبیو در شرایطی مطرح می‌شود که آمریکا با چالش‌های متعددی در سیاست خارجی خود روبه‌رو است و تلاش مکرر برای توجیه مداخلاتش در کشورهای منطقه، بازتابی از کاهش نفوذ و اقتدار واشنگتن در صحنه بین‌المللی به‌شمار می‌رود. ایران در این میان، با حفظ ثبات و اقتدار منطقه‌ای خود، الگویی متفاوت از دیپلماسی مسالمت‌آمیز و مبتنی بر احترام متقابل ارائه داده است.
