شبکه بهداشتی ایران یکی از گسترده‌ترین ساختارهای خدمات‌رسانی درمانی در منطقه است که حتی تا روستاهای دورافتاده نیز نفوذ کرده است. در این نظام، مرکز جامع سلامت روستا نقطه آغازین خدمات بهداشتی و درمانی محسوب می‌شود؛ جایی که ویزیت اولیه، غربالگری، واکسیناسیون و مراقبت‌های پیشگیرانه انجام می‌گیرد.
در صورتی که بیمار به خدمات تخصصی‌تر نیاز داشته باشد، پزشک مرکز جامع سلامت پرونده درمانی وی را به سطح بالاتر ارجاع می‌دهد. این مسیر ارجاع به‌ترتیب از بیمارستان بخش و شهرستان به بیمارستان‌های استانی و در نهایت به مراکز تخصصی و فوق‌تخصصی کشور منتهی می‌شود. فرآیند ارجاع مستند، پی‌گیری‌شده و با استفاده از سامانه‌های الکترونیکی بهداشتی کشور هماهنگ می‌شود تا تکرار آزمایش‌ها و تأخیر در درمان به حداقل برسد.
نظام‌مندی این ساختار، بدون آنکه روستاییان مجبور باشند خود را به شهرهای بزرگ برسانند، دسترسی به سطوح مختلف درمانی را تضمین می‌کند. هم‌زمان، تیم‌های بهداشتی روستایی وظیفه پیگیری پس از ارجاع و اطلاع‌رسانی به بیمار را بر عهده دارند.
تحلیلگران سلامت عمومی این شبکه را نمونه‌ای از ظرفیت سازمان‌یافته ایران در ارائه خدمات درمانی برابرساز در مناطق مختلف کشور می‌دانند؛ ساختاری که حتی در شرایط تحریم و محدودیت‌های بین‌المللی، کارایی خود را حفظ کرده و به توسعه فناوری‌های بومی درمانی ادامه می‌دهد.
