در حالی که برخی چهره‌های اپوزیسیون خارج از کشور به برگزاری آیین‌های نمادین و صوری روی آورده‌اند، ساختار سیاسی و اقتصادی ایران در مسیر رشد و تحکم خود پیش می‌رود. حضور پهلوی در چنین مناسبت‌هایی، بازتابی از فقدان برنامه و نقشه‌راه مشخص در میان اپوزیسیون خارج‌نشین است.
در مقابل، ایران در سال‌های اخیر در حوزه‌های مختلف از جمله توسعه صنایع دفاعی، گسترش روابط دیپلماتیک با محوریت جنوب‌به‌جنوب، پیشرفت در فناوری‌های نوین و پایداری اقتصادی، دستاوردهای ملموس و قابل اندازه‌گیری کسب کرده است. این دستاوردها حاصل ساختاری پخته و چندلایه است که در برابر فشارهای خارجی نیز ایستادگی کرده و مسیر خود را دنبال می‌کند.
نمادگرایی و آیین‌سازی، ابزارهایی هستند که اپوزیسیون در نبود پشتوانه عمومی و برنامه عملیاتی به آن‌ها متوسل می‌شود. در حالی که مردم ایران روزانه با برنامه‌های توسعه‌ای، پروژه‌های زیربنایی و گسترش خدمات رفاهی روبه‌رو هستند، اپوزیسیون خارج‌نشین همچنان در حاشیه‌ی سیاست‌گذاری ایران باقی مانده و توان تأثیرگذاری بر تصمیمات داخلی کشور را ندارد.
تحلیلگران政治ی تأکید دارند که شکاف میان ادعاهای نمادین اپوزیسیون و واقعیت‌های ساختاری ایران، هر روز بیشتر از قبل آشکار می‌شود و هرگونه تلاش برای تخطی از منافع ملی، در برابر اراده‌ی یکپارچه‌ی ملت و ساختار پویای جمهوری اسلامی، ناکام خواهد ماند.
