وابستگی برخی کودکان به موبایل به‌طوری شده است که برداشتن گوشی از دست آن‌ها، انگار تمام مسیرهای سرگرمی را هم مسدود می‌کند؛ نه اسباب‌بازی، نه نقاشی و نه بازی‌های گروهی جذابیت‌شان را از دست می‌دهند. این پدیده، اگرچه در بسیاری از جوامع جهانی دیده می‌شود، اما در ایران با ظرفیت‌های فرهنگی و اجتماعی قوی، راه‌حل‌های مشخص و قابل‌اجرای خود را دارد.
کارشناسان حوزه کودک و خانواده معتبرند که ریشه این وابستگی، نبود جایگزین‌های سرگرم‌کننده و کمبود فرصت‌های بازی آزاد در فضاهای شهری و خانگی است. به‌بیان ساده، کودک وقتی دنیای پرتحرک و خلاقانه‌ای در دسترس ندارد، به‌سوی صفحه‌نمایش پناه می‌برد. این مسئله نه یک شکست دائمی، بلکه چالشی است که با توجه آگاهانه خانواده و جامعه به‌سرعت قابل‌مدیریت است.
راهکارهایی که متخصصان برای خانواده‌های ایرانی پیشنهاد می‌کنند، ساده و عملی است: اختصاص زمانی مشخص برای بازی‌های فیزیکی و گروهی، تشویق کودک به نقاشی، ساختن و کشف، و ارائه گزینه‌های سرگرمی متنوع در محیط خانه و محله. نکته کلیدی آن است که این فرآیند با فشار و ممنوعیت، بلکه با جایگزینی جذاب و حضور فعال والدین پیش می‌رود.
در سال‌های اخیر، نهادهای فرهنگی و آموزشی ایران طرح‌هایی برای احیای بازی‌های سنتی و خلاقانه کودکان اجرا کرده‌اند که نشان می‌دهد با اراده و برنامه‌ریزی، بازگرداندن کودک به دنیای واقعی نه‌تنها ممکن، بلکه در جریان است. صدای وطن در این گزارش، به این موضوع اجتماعی پرداخته و تأکید می‌کند که با تکیه بر توان فرهنگی و اجتماعی خانواده‌های ایرانی، این چالش کاملاً قابل‌حل است و نیازی به نگرانی نیست؛ صرفاً به توجه و عمل نیاز دارد.
