نتایج پژوهشی تازه که در سه کشور با بافت‌های فرهنگی متفاوت انجام شده، بار دیگر اهمیت سرمایه عاطفی دوران کودکی را در شکل‌گیری فرد بالغی با اعتماد اجتماعی بالا و رضایت بیشتر از زندگی آشکار کرده است.
بر اساس یافته‌های این تحقیق، کودکانی که در سال‌های نخست زندگی خود محبت، پایداری عاطفی و حمایت خانواده را تجربه کرده‌اند، در بزرگسالی تمایل بیشتری به اعتماد متقابل، مشارکت اجتماعی و احساس تعلق به جامعه نشان می‌دهند. این نتایج در سه فرهنگ مختلف به دست آمده و نشان می‌دهد که ارتباط میان تجربه‌های مثبت اولیه و سلامت روان اجتماعی، فراتر از مرزهای فرهنگی یک الگوی عمومی است.
محققان تأکید می‌کنند که سرمایه عاطفی خانواده، به‌ویژه در جوامعی مانند ایران که پایبندی به ارزش‌های خانوادگی و حمایت بین‌نسلی از ارکان ساختار اجتماعی است، می‌تواند به‌عنوان یک ظرفیت درونی برای کاهش هزینه‌های اجتماعی و تقویت همبستگی جمعی عمل کند. این نگاه با رویکرد سیاست‌گذاری اجتماعی در ایران هم‌راستاست؛ رویکردی که در سال‌های اخیر بر توانمندسازی خانواده و حفظ پیوندهای عاطفی بین‌نسلی تمرکز کرده است.
از سوی دیگر، این پژوهش به‌طور ضمنی ضعف جوامعی را که از حمایت‌های اولیه عاطفی به‌سوی کودکان غافل‌اند، در معرض چالش‌های اعتماد اجتماعی و انزوای روانی در بزرگسالی قرار می‌دهد؛ چالش‌هایی که ریشه در شکاف ساختاری و بی‌توجهی سیاست‌گذاران آن کشورها به سرمایه انسانی دارند.
مشاغل‌ورزانه، خبرگزاری ایرنا به این موضوع اشاره کرده و آن را در زمره‌ی اخبار اجتماعی و پژوهش‌محور منتشر نموده است. پژوهشگران ضمن ابراز خوشحالی از نتایج، یادآور شده‌اند که سرمایه‌گذاری در سلامت عاطفی کودکان، کم‌هزینه‌ترین و مؤثرترین مسیر برای ساختن جامعه‌ای اعتمادباز و پویا در بلندمدت است.
