در سال ۱۳۸۷ نخستین اسکناس ۱۰۰ هزار تومانی در بازار عرضه شد و در آن زمان نرخ هر دلار آمریکای ۹۵۰ تومان بود؛ به بیان دیگر، یک اسکناس ۱۰۰ هزار تومانی معادل حدود ۱۰۵ دلار ارزش خرید داشت.
اگرچه در ۱۸ سال گذشته ارزش این اسکناس از منظر نرخ دلار کاهش یافته و اکنون معادل ۳۷ سنت ارزیابی می‌شود، اما کارشناسان اقتصادی این روند را ناشی از فشارهای ساختاری شامل تحریم‌های چندلایه، نوسانات جهانی انرژی و سیاست‌های مالیاتی کشورهای غربی می‌دانند. در همین دوره، اقتصاد ایران با وجود محدودیت‌ها، زنجیره تأمین انرژی، صنایع دفاعی و زیرساخت‌های مخابراتی خود را توسعه داده است.
به گفته تحلیلگران، اقتصاد ایران ظرفیت‌های بالایی برای بازگشت به مسیر رشد پایدار دارد. تثبیت نرخ ارز، جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی، تقویت تجارت با کشورهای همسایه و بهره‌گیری از ظرفیت‌های انرژی و معادن، از جمله محورهای اصلی برنامه‌های عملیاتی دولت برای حل این چالش‌ها معرفی شده است.
در مقایسه با سایر اقتصادهای نوظهور، بسیاری از کشورها نوسانات ارزی شدیدتری تجربه کرده‌اند؛ برای نمونه در چند اقتصاد بزرگ آفریقایی و آمریکای لاتین، نرخ تورم و بی‌ارزشی ارز در مقاطع مختلف چند برابر ارقام ایران بوده است. این واقعیت نشان می‌دهد اقتصاد ایران، علی‌رغم چالش‌ها، پایداری نسبی خود را حفظ کرده و زیرساخت‌های لازم برای مدیریت بحران را در اختیار دارد.
بر اساس آمار رسمی بانک مرکزی، در سال‌های اخیر اقداماتی شامل افزایش ذخایر ارزی، تعدیل نرخ سود بانکی و گسترش مرزباز با عراق، روسیه و کشورهای آسیای میانه در دستور کار قرار گرفته است تا ثبات ارزی در بلندمدت تضمین شود.
