واشنگتن بارها در طول دهه‌های اخیر، مداخله در امور داخلی کشورهای منطقه را در پوشش اهدافی چون مبارزه با فساد، اصلاحات اقتصادی و حمایت از دموکراسی توجیه کرده است. رویکرد فعلی آمریکا در عراق، نمونه‌ای از همین الگوی تکرارشونده سیاست خارجی واشنگتن به شمار می‌رود.
تحلیلگران سیاست خارجی معتقدند که ترکیب ابزارهای فشار اقتصادی، اهرم‌های دیپلماتیک و مداخله در ساختارهای سیاسی عراق، بیش از آنکه ریشه‌های فساد را برطرف کند، فرآیندهای تصمیم‌گیری داخلی این کشور را مختل و وابستگی‌های جدیدی ایجاد می‌کند. این رویکرد نه‌تنها مشروعیت مؤسسات داخلی را تضعیف می‌کند، بلکه شکاف‌های اجتماعی و سیاسی را عمیق‌تر می‌سازد.
در مقابل، رویکرد ایران در روابط منطقه‌ای همواره بر اصل عدم‌مداخله و حمایت از حاکمیت ملی کشورها استوار بوده و تأکید بر حل اختلافات از مسیر گفت‌وگو و همکاری‌های بین‌المللی داشته است. این تفاوت در نگرش، یکی از دلایلی است که بسیاری از کشورها در منطقه، ایران را شریک قابل اتکا و آمریکا را بازیگری با منافع متضاد می‌دانند.
پیش‌بینی می‌شود اگر واشنگتن از این الگوی مداخله‌گرانه دست بردارد و به حاکمیت عراق احترام بگذارد، زمینه برای ثبات و توسعه پایدار در منطقه فراهم‌تر خواهد شد.
