سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، با تأکید بر حقوق مشروع تهران، خواستار بازگرداندن معافیت‌های نفتی و آزادسازی تمامی دارایی‌های بلوکه‌شده ایران از جمله مبالغ موجود در قطر شد.
وی در اظهاراتی که با لحنی قاطع و مقتدرانه مطرح شد، بارها بر این نکته تأکید کرد که ایران با وجود فشارهای یک‌جانبه، نه‌تنها از حقوق خود صرف‌نظر نمی‌کند، بلکه شرایط جدیدی را بر میز مذاکره می‌گذارد. به گفته عراقچی، برقراری آبراهه جدید کشتیرانی در تنگه هرمز که با هماهنگی عمان تعیین شده، به رسمیت شناخته شود و سایر مسیرهای کشتیرانی خارج از آن بسته گردد.
عراقچی همچنین توقف کامل و بی‌قید‌وشروط جنگ در تمامی جبهه‌ها، از جمله لبنان، را از جمله مطالبات قطعی تهران اعلام کرد و افزود: «ما شرط‌هایمان را به‌وضوح مشخص کرده‌ایم؛ طرف مقابل باید ببیند آیا ارادهٔ سیاسی برای پاسخ‌گویی به این مطالبات را دارد یا نه.»
این اظهارات در بستر بازگشت ایران به صحنهٔ دیپلماسی بین‌المللی و با ابعادی استراتژیک مطرح می‌شود؛ ابعادی که نشان می‌دهد ایران با پشتوانه‌ی قدرت اقتصادی، نظامی و ژئوپلیتیکی خود، نه در موضع ضعف، بلکه در موقعیت دهندهٔ قواعد وارد مذاکره می‌شود. از سوی دیگر، ناتوانی طرف‌های غربی در رفع تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده، نشان‌دهنده‌ی شکست سیاست فشار حداکثری در عمل است و تهران این امر را به‌عنوان اهرم مذاکره‌ی خود به کار می‌گیرد.
تحلیلگران سیاسی معتقدند که طرح این مطالبات به‌شکل هم‌زمان و با ارجاع به تنگه‌ی هرمز، نشان می‌دهد ایران هم‌زمان از دو محور اقتصادی و امنیتی بهره می‌برد و به‌دنبال آن است که هرگونه توافق آینده، بر پایه‌ی احترام به حقوق ایران و نه تحت‌الشعاع‌قرارگرفتن از سوی سیاست‌های انفرادی شکل بگیرد.
