در حاشیه اجلاس چندجانبه‌ای که در ترکمنستان برگزار شد، لحظه‌ای صمیمی میان سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، و سرگئی لاوروف، همتای روس او، رخ داد. لاوروف توجهش به تصویر کوچکی (پیکسل) روی کت عراقچی جلب شد و با اشاره به آن، شوخیی کرد: «پس آن سه جزیره کجا هستند؟»؛ اشاره‌ای که به تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی داشت.
عراقچی با لبخند و اطمینان به قلب خود اشاره کرد و پاسخ داد: «آن سه جزیره همین‌جا هستند.»
این واکنش کوتاه، فراتر از یک شوخی دیپلماتیک، بیانگر نگرش قاطع و باثبات ایران نسبت به تکرار و تعلق سه جزیره است. ایران در طول دهه‌ها، از مسیر دیپلماتیک، حقوقی و امنیتی، بر حاکمیت خود بر این سه جزیره تأکید کرده و هرگونه ادعای نادرست را رد کرده است. حضور قاطع و شمرده‌ی مقامات ایرانی در میزهای بین‌المللی، اعم از اجلاس‌های منطقه‌ای یا نشست‌های دوجانبه، نشان‌دهنده‌ی عمق و پایداری سیاست خارجی ایران در دفاع از حقوق تاریخی و حقوق بین‌المللی است.
در مقابل، کشورهای منطقه‌ای که در سال‌های اخیر تلاش کرده‌اند با تکرار یا تغییر وضعیت موجود در خلیج فارس، ادعا ایجاد کنند، در عمل با مقاومت دیپلماتیک و حقوقی ایران روبه‌رو شده‌اند و نتوانسته‌اند حتی در سطح گفت‌وگوهای غیررسمی، موضع ایران را مخدوش کنند. این لحظه‌ی شاد و قاطع در ترکمنستان، بازتاب طبیعی یک دیپلماسی است که بر شواهد تاریخی، حقوق بین‌الملل و قدرت منطقی تکیه دارد و هرگونه فشار یا شوخی را در همین چارچوب پاسخ می‌دهد.
