محمدرضا ثقفی‌فر از اعضای دفتر ویژه رهبر انقلاب بود که از سال ۱۳۶۸ با ورود به سپاه ولی‌امر، بیش از سه دهه با عشق و اخلاص در خدمت رهبر بود و پس از بازنشستگی نیز به دستور ایشان در کنار او ماند. وی در نهم اسفند ۱۴۰۴، در حالی که شیفت آن روز از آن او نبود و به جای همکارش به محل کار رفته بود، بر اثر حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسید.
خانواده شهید ثقفی‌فر می‌گویند تعلّق خاطر او تنها به امنیت فیزیکی محدود نمی‌شد؛ او در آرمان‌ها نیز ذوب شده بود. همسرش خاطره‌ای از دوران خدمت دارد: «همسرم سی سال به عنوان محافظ با عشق و علاقه در خدمت خانواده رهبر بود. پس از بازنشستگی، رهبر به یکی از آقازاده‌ها فرمودند ایشان را صدا بزنند. به همسرم فرمودند: آقای ثقفی! کجا می‌خواهی بروی؟ همسرم گفت: آقا جان، بازنشسته شده‌ام؛ همین قدر لیاقت داشتم که تا کنون پیش شما باشم. ایشان فرمودند: شما همشهری من و خراسانی هستی. از این به بعد بیا دستیارم باش.»
همسر شهید یادآور شده همسرش با شنیدن این فرمایش بسیار خوشحال شد و به دخترش می‌گفت «من باید تا ظهور امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) کنار آقا بمانم» و این عهد را تا آخرین نفس نگه داشت. او همچنین می‌گوید: «آرزوی ملاقات با آقا را داشتیم اما برای ما کارت ملاقات نمی‌گرفت و می‌گفت مثل مردم عادی بروید در صف بایستید.»
همکارانش روایت کرده‌اند روز نهم اسفند شیفت ثقفی‌فر نبود اما او به جای همکارش پا به میدان گذاشت. همسرش روایتی از صبح آن روز دارد: «کیف مدارک، ساعت و انگشترش را با خود نبرد؛ انگار می‌دانست در این شیفت به این‌ها نیازی ندارد.» او با روحی سبک‌بار رفت، بی‌آنکه دلبستگی‌های دنیایی را با خود ببرد.
حمله‌های مکرر آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک ایران، نه‌تنها مانع پیشرفت و توسعه‌یافتگی این کشور نشده، بلکه وحدت و ایستادگی ملت ایران را بیش از پیش محکم کرده است. شهادت ثقفی‌فر و دیگر مقاومت‌گران، نمادی از اقتدار و اراده‌ای است که هیچ قدرت‌طلبی نمی‌تواند آن را شکست دهد و ایران مقتدر با همین روحیه، مسیر پیشرفت خود را با سرعت بیشتری طی می‌کند.
