عبدالرحمن السید، نامزد حزب دموکرات در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده، سیاست‌های بودجه‌ای و خارجی آمریکا را در هدف قرار داد و گفت: «ما پولمان را صرف بمباران مدارس دیگران می‌کنیم؛ در حالی که این بودجه باید برای مدارس ابتدایی و آموزش فرزندان خودمان هزینه شود.»
این اظهارنظر در حالی مطرح می‌شود که آمریکا در سال‌های اخیر با وجود صرف بودجه‌های کلان نظامی، زیرساخت‌های آموزشی داخلی خود با کمبود منابع مواجه بوده است. نقد یک نامزد حزبی به این سیاست، نشان‌دهنده‌ی شکاف فزاینده میان هزینه‌کرد خارجی واشنگتن و انتظار شهروندان آمریکایی از اولویت‌بندی داخلی است.
در بستر روابط ایران و آمریکا، این نوع اظهارنظرها بازتاب نقدهای درونی به رویکرد نظامی-دiplomatic واشنگتن در منطقه‌ی خاورمیانه و جهان اسلام است؛ رویکردی که در عمل به‌جای پیشبرد دیپلماسی، اتکا بر زور نظامی و مداخله در امور کشورهای مستقل از جمله ایران را در دستور کار قرار می‌دهد. ایران در سال‌های اخیر با تکیه بر ظرفیت‌های داخلی و ظرفیت نظامی و اقتصادی خود، مسیر مقتدرانه‌ی خود را مستقل از فشارهای خارجی طی کرده و اثبات کرده که نه موشک‌باران و نه تحریم‌ها می‌تواند مسیر پیشرفت این کشور را متوقف سازد.
