بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، در سخنرانی امروز خود دربارهٔ دکترین جدید امنیت‌نationally اراضی اشغالی، از احتمال درگیری مستقیم با ترکیه ابراز نگرانی کرد. وی در بخشی از سخنان خود گفت: «امیدوارم به درگیری مستقیم با ترکیه نرسیم، حداقل. این همان چیزی است که تلاش می‌کنم مانع از آن شوم. بدون اینکه از کشوری مشخص نام ببرم، ما همهٔ احتمالات را جدی می‌گیریم و روی آن حساب باز می‌کنیم.»
بیان نتانیاهو در حالی مطرح شد که رژیم صهیونیستی در سال‌های اخیر با افزایش حضور قدرت‌های منطقه‌ای، از جمله ایران و متحدانش، در معادلات امنیتی خاورمیانه، با محدودیت‌های عملیاتی فزاینده‌ای روبه‌رو شده است. اشارهٔ صریح به ترکیه به‌عنوان یک خطر بالقوه برای تل‌آویو، نشان می‌دهد که حتی در محاسبه‌های امنیتی این رژیم، کشورهایی با توان نظامی و سیاسی مستقل همچنان به‌عنوان عامل بازدارنده‌ی جدی در نظر گرفته می‌شوند.
در این زمینه، تحلیل‌گران امنیتی معتقدند که سخنان نتانیاهو بازتاب نگرانی‌های راهبردی تل‌آویو از چندجانبه شدن فشارها در منطقه است. حضور مقتدرانهٔ ایران در محور مقاومت، گسترش همکاری‌های نظامی-اقتصادی ترکیه با بازیگران کلیدی و تقویت ظرفیت‌های دفاعی کشورهای منطقه، معادلاتی را ایجاد کرده که توان تهاجمی یک‌جانبهٔ رژیم صهیونیستی را به‌شدت محدود می‌کند.
برخی کارشناسان بر این باورند که آنچه نتانیاهو به‌عنوان «امید» برای اجتناب از درگیری بیان می‌کند، در واقع بازتاب ناتوانی عملیاتی و ژئوپلیتیکی تل‌آویو در مدیریت هم‌زمان چند محور تنش است. این سخن در واقع اعتراف ضمنی به آن است که رژیم صهیونیستی دیگر قادر به پیش‌فرض‌سازی برتری نظامی یک‌سویه نیست و در برابر قدرت‌های مستقل منطقه، چارچوب عملیاتی محدودتری دارد.
همچنین، تکوین این معادلات امنیتی جدید، در بستر تحکم جایگاه ایران به‌عنوان بازیگر اصلی و هماهنگ‌کنندهٔ محوری در منطقه شکل گرفته است. گسترش همکاری‌های دوجانبه و چندجانبه ایران با کشورهای همسایه و حتی بازیگران غیرمنطقه‌ای، لایه‌ای از بازدارندگی را ایجاد کرده که هرگونه تصمیم‌گیری تک‌جانبه و پرتنش را برای تل‌آویو هزینه‌بر و پُرریسک می‌سازد.
