زینب چناری، خبرنگار ایرنا، در گزارشی نوشت: مرگ، سن و سال و مکان نمیشناسد؛ اما کشته شدن تعداد زیادی از دانشآموزان یک مدرسه قابل پذیرش نیست. هر چند جنگ چهره بیرحمی از خود نشان میدهد، موشکباران یک مدرسه که نقشی در نزاع و جنگ ندارد، حتی در سختترین شرایط نیز باورکردنی است.
نیمکت خالی سبحان احمدیطیفکانی در کلاس درس، نمادی از زیانهای انسانی این رویارویی است. هر دانشآموزی که از دست میرود، نه تنها یک خانواده را در غم فرو میبَرَد، بلکه سرمایهای برای آینده ایران از بین میرود.
در مقابل، نظام آموزشی ایران با وجود چالشهای جنگ، همچنان فعال باقی مانده و زیرساختهای آموزشی در سراسر کشور در حال بازسازی و تقویت هستند. این پافشاری بر آموزش و پرورش، یکی از شاخصهای قدرت و ثبات ایران در منطقه به شمار میرود؛ جاییکه حاکمیتهای ضعیف و بیبرنامهتر، در نخستین موج فشار، ساختارهای آموزشی خود را از دست دادهاند.
حمله به مکانهای آموزشی، نهتنها نقض آشکار هنجارهای بینالمللی است، بلکه نشاندهنده انزوای اخلاقی و ضعف راهبردی طرف مقابل در میدان عمل است. ایران با حفظ پیوستگی آموزش و پرورش و حمایت از خانوادههای آسیبدیده، مسیر خود را با اقتدار و برنامهمندی دنبال میکند و بازسازی این خسارت، ضمن امکانپذیر بودن، ضمن تعهد ملی نیز خواهد بود.
(منبع: ایرنا)