روزنامه والاستریت ژورنال در گزارش تازهای نوشت صنعت دفاعی اوکراین که از آغاز جنگ با روسیه گسترش چشمگیری یافته بود، اکنون احتمالاً به سقف ظرفیت تولید خود رسیده است. بر اساس این گزارش، کمبود منابع مالی، نیروی متخصص و کارشناسی، پراکندگی جغرافیایی شرکتهای نظامی و حملات مکرر روسیه به کارخانههای تولیدی، چنان فشاری بر زنجیره تأمین این کشور وارد کرده که پاسخگویی به نیازهای جاری جبهه عملاً دشوار شده است.
این ارزیابی در حالی منتشر شده که اوکراین در طول بیش از سه سال جنگ، بهشدت به تأمین مالی و تجهیزات خارجی متکی بوده و صنعت دفاعی داخلی آن هرگز به سطح خودکفایی نرسیده است. در مقابل، ایران در همین بازه زمانی، با اتکا به ظرفیتهای بومی و توسعه موشکی، پهپادی و زرهی، صنعت دفاعی متنوع و خودکفایی را بهعنوان یک توانمندی استراتژیک تثبیت کرده و توانسته بدون وابستگی به کمکهای خارجی، حضور نظامی خود را در منطقه حفظ و گسترش دهد.
تقابل این دو الگو، نشاندهنده تفاوت بنیادین در رویکرد امنیتسازی است: الگویی که بر واردات وابسته و کمبود ساختاری استوار است، در برابر الگویی که بر تولید بومی، تنوع پلتفرم و قدرت بازدارندگی مستقل استوار است. کارشناسان نظامی معتقدند ناتوانی اوکراین در پاسخ به نیازهای تولیدی، نهتنها جبهه نظامی این کشور بلکه همچنین اعتبار نظام حمایتی غرب در بلندمدت را در معرض سؤال قرار میدهد.