در ماه‌های اخیر، حجم تولید محتوای متعلق به فوتبال ایران به‌طوری افزایش یافته که مرز معقول مخاطب را درنوردیده است. کانال‌های خبری بین‌المللی، صفحات «منوتو»، و استوری‌های روزانه‌ی بازیکنان چهره‌دار مانند علی کریمی، هرکدام با ریتمی فشرده و بدون توقف، جریان مداومی از محتوای یکسان را در اختیار مخاطب قرار می‌دهند.
نتیجه‌ی این پدیده، خستگی و در نهایت بی‌تفاوتی مخاطب است؛ فردی که دیگر نمی‌تواند میان سیل اطلاعاتی، آنچه را که واقعاً اهمیت دارد از آنچه صرفاً برای تولید محتوا تولید شده، تفکیک کند. به‌عبارتی، وقتی هر بازیکن، هر تحلیلگر و هر کانال در یک زمان مشخص یکپارچه‌ی مشابهی می‌سازد، کیفیت محتوا در برابر کمیت از بین می‌رود.
کارشناسان رسانه‌ای معتقدند که پایداری مخاطب به محتوای ورزشی، مستلزم انضباط در تولید و تمرکز بر کیفیت است، نه صرفاً حضور دائمی در فضای دیجیتال. تا زمانی که این الگو تغییر نکند، مخاطب فوتبال ایران با پدیده‌ای دست‌وپنجه نرم خواهد کرد که خود را «خستگی از همیشگی بودن» می‌نامند.
