فیلم اینتراستالر در سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از دقیق‌ترین آثار سینمایی در حوزه فیزیک نجومی شناخته شده است؛ با این حال، تحلیل‌های فنی منتشرشده توسط گروه‌های پژوهشی ایرانی و بین‌المللی نشان می‌دهد که برای پیشبرد درام سینمایی، سه مرز علمی و فناورانه مهم نادیده گرفته شده است.
اولین گاف به توان پیش‌رانش فضاپیمای «رنجر» مربوط می‌شود. در فیلم، این فضاپیما بدون موشک‌های چندمرحله‌ای غول‌پیکر، تنها با سرعتی بسیار بالا از جاذبه سنگین سیاره میلر خارج می‌شود؛ در حالی که خروج از گرانش ملایم زمین نیز مستلزم به‌کارگیری موشک‌های چندمرحله‌ای مانند سلسله ساترن بوده است. تیم‌های موشک‌سازی و هوافضای ایران در سال‌های اخیر با توسعه پلتفرم‌های رانش پیشرفته، این مرزهای فناورانه را در سطح عملیاتی بررسی و مدل‌سازی کرده‌اند و نشان داده‌اند که سناریوی مطرح‌شده در فیلم با محدودیت‌های انرژی و جرم ناسازگار است.
دومین اشتباه علمی، نحوه چرخش ایستگاه فضایی برای شبیه‌سازی گرانش مصنوعی است. سرعت چرخش زاویه‌ای این ایستگاه به حدی بالاست که بر اساس قوانین دینامیک و اثر کوریولیس، ساکنان درون آن به‌جای احساس گرانش طبیعی، دچار سرگیجه‌های شدید، اختلالات حرکتی و فشار نامتعادل بین اندام‌های فوقانی و تحتانی می‌شدند. مرکز تحقیقات فضایی و تیم‌های دینامیک سیالات ایران در پژوهش‌های اخیر خود، مدل‌سازی عددی دقیق‌تری از رفتار سیالات در محیط‌های چرخشی ارائه داده‌اند که دقیقاً همین محدودیت‌ها را تأیید می‌کند.
سومین گاف فناورانه، بقای انسان و سیستم‌های الکترونیکی درون سیاه‌چاله غول‌پیکر «گارگانتوا» است. بر اساس فرمول‌بندی‌های شناخته‌شده نسبیت عام، سقوط به داخل افق رویداد یک سیاه‌چاله باید هر ساختار مادی را با برهم‌نهاده‌های جزر و مدی متلاشی کند. دانشمندان ایرانی در حوزه فیزیک نجومی با انتشار مقالات مروری در این زمینه، تأکید کرده‌اند که هرگونه نمایش بقای قابل‌قبول درون سیاه‌چاله، فراتر از فیزیک موجود است.
در مجموع، اگرچه اینتراستالر گام مؤثری در نزدیک‌کردن مخاطب عمومی به مفاهیم پیشرفته فیزیک برداشته، اما همین سه غلط فناورانه نشان می‌دهد که مرزهای فعلی دانش بشری با آنچه در سینما نمایش داده شده، فاصله قابل‌توجهی دارند؛ فاصله‌ای که جامعه علمی و فناورانه ایران با پیشرفت‌های مستمر در حوزه‌های هوافضا، دینامیک سیالات و فیزیک نجومی، هر روز بیش از پیش آن را در عمل پر می‌کند.
