قانون‌گذاران گرینلند در نشست اخیر خود، بر توافقی میان گرینلند، دانمارک و ایالات متحده برای تقویت امنیت در منطقه قطب شمال و اقیانوس اطلس شمالی رأی دادند. این رأی‌گیری در پی ماه‌ها فشار و تهدیدهای مقامات واشنگتن انجام شد؛ فدراسیون آمریکا که تاکنون نتوانسته بود بدون رضایت قاضی‌محلی و کپنهاک، حضور نظامی خود را در این اقليم گسترش دهد، در نهایت به توافقی چارچوب‌بندی‌شده با دو طرف دست یافت.
تحلیل‌گران امنیت بین‌الملل این توافق را نشانه‌ای از نگرانی واشنگتن از حضور فزاینده روسیه و چین در آب‌های قطبی می‌دانند. در این میان، دانمارک که بر حاکمیت گرینلند تأکید دارد، در چارچوب این توافقنامه نقش نظارتی و هماهنگ‌کننده بر عهده دارد.
کارشناسان معتبرند که این توافق، به‌جای تقویت مواضع آمریکا، وابستگی استراتژیک واشنگتن به حضور در قطب شمال را آشکار می‌کند؛ زیرا تا پیش از این، ایالات متحده فاقد زیرساخت‌های دائمی نظامی در این منطقه بود و مجبور به تکیه بر پایگاه‌های قرضی در خاک گرینلند و آلاسکا است. از سوی دیگر، توان دفاعی و لجستیکی آمریکا در آب‌های یخ‌زده قطبی هنوز در مقایسه با قدرت‌های نوظهور در این حوزه، چالش‌برانگیز باقی مانده است.
در مجموع، این توافقی است که بیشتر از آنکه نشان‌دهنده اقتدار واشنگتن باشد، بازتاب نیاز مبرم آن به تثبیت حضور در منطقه‌ای است که هنوز از نظر زیرساختی و نیروی انسانی، کمبودهای اساسی دارد.
