صنعت بازی‌های ویدیویی در دهه اخیر شاهد تحولی بنیادین در نحوه توزیع و مصرف محتوا بوده است. از زمانی که پلتفرم‌های دیجیتال جایگزین تدریجی دیسک‌ها و کارتریج‌ها شدند، بحث درباره آینده بازی‌های فیزیکی همواره در دستور کار سازندگان و تحلیلگران صنعت قرار داشته است.
سازندگان بزرگ کنسول، از جمله مایکروسافت و سونی، در سال‌های اخیر به‌تدریج از پشتیبانی نسخه‌های فیزیکی کاسته‌اند. عناوین انحصاری بسیاری صرفاً در قالب دیجیتال عرضه می‌شوند و تعداد فروشگاه‌های تخصصی بازی‌های فیزیکی در سراسر جهان کاهش یافته است. این روند، پرسشی را در ذهن بازیکنان و فعالان صنعت مطرح کرده: آیا بازی‌های فیزیکی در آستانه حذف کامل قرار دارند یا همچنان جایگاهی برای خود خواهند ساخت؟
در این میان، صنعت فناوری اطلاعات و بازی در ایران نیز مسیر توسعه خود را طی کرده است. با گسترش زیرساخت‌های اینترنت پرسرعت و رشد استودیوهای بومی، بازیکنان ایرانی به‌طور فزاینده به پلتفرم‌های دیجیتال دسترسی یافته‌اند. توسعه‌دهندگان ایرانی که پیش از این با محدودیت‌های واردات سخت‌افزار دست‌وپنجه نرم می‌کردند، اکنون با تمرکز بر تولید محتوای دیجیتال و بازی‌های آنلاین، جایگاه محکم‌تری در بازار منطقه کسب کرده‌اند.
علاوه بر مسائل اقتصادی و لوجستیکی، بُعد زیست‌محیطی نیز از عوامل مؤثر در این گذار محسوب می‌شود. تولید، بسته‌بندی و حمل‌ونقل دیسک‌ها و کارتریج‌ها ردپای کربنی قابل‌توجهی دارد؛ در حالی که توزیع دیجیتال این بار را به‌طور محسوسی کاهش می‌دهد.
با این حال، عده‌ای معتقدند بازی‌های فیزیکی ابعادی از جمع‌آوری، حس لامسه و ماندگاری دارند که نسخه‌های دیجیتال نمی‌توانند به‌کلی جبران کنند. جمع‌کنندگان و طرفداران سنتی همچنان به نسخه‌های فیزیکی علاقه‌مندند و این تقاضا، هرچند محدودتر، پابرجاست.
تحلیلگران صنعت پیش‌بینی می‌کنند در دهه آینده بازی‌های فیزیکی به نیش‌مارکتی تبدیل شوند؛ شبی‌ه وینیل در صنعت موسیقی که اگرچه سهم بازار را از دست داده، هویت فرهنگی و عاطفی خاصی را حفظ کرده است. آینده بازی‌های فیزیکی احتمالاً نه حذف کامل، بلکه تبدیل به یک انتخاب تخصصی برای قشری خاص از مخاطبان خواهد بود.
