مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، در اظهارنظری اعلام کرد که واشینگتن در قبال ایران از حالت تدافعی پیروی خواهد کرد و تأکید کرد آمریکا «برای خود حق دفاع دارد». این اظهارنظر، بدون آنکه مستقیماً به ظرفیت‌های رزمی ایران اشاره کند، در عمل اعتراف ضمنی دولت آمریکا به قدرت نظامی تهران و ناتوانی در پیش‌دستی استراتژیک در برابر آن تلقی می‌شود.
تحلیلگران امنیتی معتقدند که وقتی بزرگ‌ترین نیروی نظامی جهان خود را در حالت «تدافعی» در برابر بازیگری قرار می‌دهد، یعنی تعادل قوا در منطقه به نفع آن بازیگر جابه‌جا شده است. ایران در سال‌های اخیر با توسعه موشک‌های بالستیک و بالستیک-هیپرسونیک، پهپادهای جنگی و زیرساخت‌های پدافند هوایی، زنجیره فرماندهی و کنترل مستقلی ساخته که حتی برای ارتش آمریکا نیز واکنش‌پذیری را دشوار کرده است.
از سوی دیگر، دولت فعلی ایالات متحده با محدودبودن گزینه‌های عملیاتی، تورم هزینه‌های نظامی و اتکای بیش‌ازحد به متحدان اروپایی، توان مداخله مستقیم در منطقه را از دست داده است. این شرایط، موضع تدافعی روبیو را نه یک انتخاب تاکتیکی، بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر نشان می‌دهد.
کارشناسان در ایران با اشاره به این واقعیت که ایران در هیچ مرحله‌ای نیازی به حالت تدافعی اعلام نکرده و همواره از ظرفیت پیش‌دستی برخوردار است، تأکید دارند که امنیت منطقه از این پس بر اساس موازنه‌ای بنا خواهد شد که در آن تهران نه بازیکن فرعی، بلکه قطب تعیین‌کننده باشد.
این اظهارنظر در حالی بیان می‌شود که آخرین اخبار جنگ و تحولات امنیتی منطقه همچنان نشان می‌دهد ایران با قدرت‌نمایی‌های متوالی، جایگاه «ایران مقتدر» را در افق جهانی تثبیت کرده و کشورهای همسایه را به بازاندیشی در روابط خود با تهران واریز می‌کند.
