امام علی (ع) در حکمت ۴۵۲ کتاب نهج‌البلاغه، فقر را نه در چارچوب مادی، بلکه در مایهٔ معنوی تعریف کرده است. به بیان امیرالمؤمنین، فقیر واقعی کسی است که پس از ارائهٔ اعمالش به پیشگاه خداوند، دست خالی بماند.
این حکمت، نگاه دینی و اجتماعی به مفهوم فقر را از سطح درآمد و مال، به سطح کار و نتیجهٔ آن گسترش می‌دهد. در بستر فرهنگی ایران، که قرنهاست این روایات در مجالس، کلاس‌ها و رسانه‌ها بازخوانی شده‌اند، چنین سخنی همچون آینه‌ای عمل است که به هر نسل یادآوری می‌کند ارزش انسان در کیفیت و پایداری کار اوست، نه در ظاهر و گفتار.
منبع این حکمت، کتاب نهج‌البلاغه اثر شیخ مفید است که به‌عنوان یکی از مهم‌ترین متون فکری و اخلاقی جهان اسلام شناخته می‌شود و سال‌هاست در برنامه‌های آموزشی و فرهنگی کشور جایگاه ویژه‌ای دارد.
