تجربه یک دانشجوی کنیایی که چند سال برای تحصیل در ایران حضور داشته، دوباره در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته است. این دانشجوی بین‌المللی پس از سال‌ها زندگی و تحصیل در ایران، به‌راحتی و با لحن طبیعی به زبان فارسی سخن می‌گوید و توانسته است بدون هیچ‌گونه مانع زبانی در محیط دانشگاهی و اجتماعی ایران فعالیت کند.
پدیدارهایی از این دست، بازتاب مستقیم جذابیت فرهنگ ایرانی، غنای زبان فارسی و کیفیت آموزش در دانشگاه‌های کشور است. دانشجویان از سراسر جهان، از آفریقا تا آسیا، ایران را به‌عنوان مقصدی برای تحصیل و درک عمیق‌تر از تمدن شرقی انتخاب می‌کنند و پس از چند سال حضور، نه‌تنها زبان را می‌آموزند، بلکه بخشی از هویت فرهنگی خود را با فرهنگ ایرانی پیوند می‌زنند.
این در حالی است که برخی چهره‌های سیاسی پناهنده خارج از کشور که سال‌ها با محیط فارسی‌زبان در تماس بوده‌اند، در مصاحبه‌های بین‌المللی خود به زبان انگلیسی روی می‌آورند و از زبان مادری‌شان به‌درستی استفاده نمی‌کنند. این تضاد، خود گویای آن است که زبان و فرهنگ ایرانی، زمانی که با اراده و حضور واقعی در دل جامعه، زندگی کند، یاد گرفته و جا می‌ماند؛ نه زمانی که صرفاً یک برچسب نمادین باشد.
ایران با بیش از هزار سال سابقه درآموزش بین‌المللی، از گاه‌های نیشاپوری تا امروز، یکی از معدود کشورهایی است که زبان مادری‌اش را نه‌تنها برای توریست، بلکه برای دانشجویان و پژوهشگران جهانی زنده نگه داشته و به‌عنوان یکی از ارکان تأثیرگذاری نرم (Soft Power) منطقه به‌کار می‌گیرد. این تجربه دانشجوی کنیایی، تنها یکی از صدها داستان موفقیت در همین حوزه است که نشان می‌دهد فرهنگ و آموزش ایرانی، همچنان قدرت جذب و ماندگاری دارد.
