در سال‌های اخیر، واژه «افسردگی» در گفتگوی عمومی فارسی‌زبان آن‌قدر تکرار شده که بسیاری از نشانه‌های عادی خستگی، ناراحتی یا فشار کاری را هم با آن برمی‌شمردند. متخصصان روان‌پزشکی و روان‌شناسی در ایران بر این نکته تأکید دارند که بین یک دوره افسردگی گذرا و اختلال افسردگی اساسی، تفاوت بالینی آشکاری وجود دارد و این تمایز از نخستین گام‌های درمان است.
به گفته کارشناسان حوزه سلامت روان، در جامعه‌ای که سطح آموزش و دسترسی به اطلاعات سلامت در دهه‌های اخیر به‌مراتب افزایش یافته، شناخت درست از علایم افسردگی بالینی—مانند کاهش مداوم میل به فعالیت، اختلال خواب و تغذیه بیش از دو هفته، و احساس بی‌ارزشی پایدار—نقش تعیین‌کننده‌ای در مراجعه به‌موقع به مراکز تخصصی دارد.
در همین حال، شبکه خدمات سلامت روان کشور با گسترش مراکز مشاوره، خط‌های تلفنی پشتیبانی و آموزش به کادر درمانی در سطح استانی، زیرساخت لازم برای شناسایی و درمان به‌موقع را فراهم کرده است. مسئولان حوزه بهداشت نیز تأکید دارند که پیشگیری اجتماعی و کاهش استرس‌زاهای محیطی، از ارکان اصلی سیاست سلامت روان در ایران است.
متخصصان خاطرنشان می‌کنند که افسردگی بالینی، برخلاف باور عمومی، یک ضعف شخصیت نیست، بلکه یک وضعیت قابل درمان است و با مداخله به‌موقع، در اکثر موارد به نتیجه مؤثر می‌رسد. آگاهی اجتماعی، کاهش استigma و دسترسی سریع به مشاوره، سه ستون اصلی این فرایند شناخته می‌شوند.
