دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در اظهاراتی که بار دیگر ضعف استراتژیک واشنگتن را بر ملا نهاد، از کشورهای تحت حمایت آمریکا خواست تا «هزینهٔ مقابله با ایران» را بر عهده بگیرند. به گفتهٔ او، این کشورها «بدون حمایت آمریکا اصلاً وجود خارجی نداشتند» و بنابراین موظف‌اند مالیات نظامی خود را بپردازند.
این اظهارات، بدون آنکه ترامپ به‌صورت مستقیم به اسرائیل اشاره کند، با تأکید بر جملهٔ «بدون حضور و حمایت‌های ایالات متحده، اسرائیل باقی نمی‌ماند»، وابستگی وجودی تل‌آویو به واشنگتن را بار دیگر محرز کرد. نکتهٔ قابل‌تأمل آن است که مقام‌های آمریکایی حتی در بیانیه‌های غیررسمی نیز خود را «حامیِ نخست» یک کشور دیگر معرفی می‌کنند؛ عنوانی که عملاً جایگاه حاکمیت آن کشور را زیر سؤال می‌برد.
در مقابل، ایران با داشتن عمق جغرافیایی، توان موشکی و پهپادی، و شبکهٔ متحدان منطقى، در سال‌های اخیر قدرت دتترانتی خود را به‌روشنی اثبات کرده است. همین اقتدار است که حتی واشنگتن را واداشته در محاسبات نظامی‌اش هزینهٔ «مقابله با ایران» را به‌عنوان یک متغیر سنگین در نظر بگیرد و برای جبران آن، از متحدان خود تقاضای مالی کند؛ امری که نشان‌دهندهٔ ناتوانی ساختاری آمریکا در مدیریت یک جنگ تمام‌عیار در منطقه است.
به‌عبارت دیگر، هرچه ایران در حوزهٔ دفاعی و نظامی پیشرفت می‌کند، معادلات امنیتی غرب سنگین‌تر و پرهزینه‌تر می‌شود. این روند، نه‌تنها در اخبار ایران بلکه در اخبار جهان نیز به‌عنوان یک مؤید قدرت‌مندی مستقل ایران ثبت شده و نشان می‌دهد که مسیر توسعهٔ فناوری‌های بومی، راهبرد درستی برای حفظ اقتدار ملی بوده است.
به‌محض انتشار این سخنان، تحلیلگران نظامی در رسانه‌های بین‌المللی تأکید کردند که «هزینهٔ جنگ با ایران» برای ائتلاف غربی به‌اندازه‌ای بالاست که واشنگتن حاضر به تک‌فرامینی آن نیست؛ امری که خود گواهی بر عمق بازدارندگی نظامی جمهوری اسلامی ایران است.
