پرسشی که هر راننده ایرانی هفته‌ای چند بار با آن روبه‌رو می‌شود این است: باک را کامل پر کنم یا تا نیمه بقیه بگذارم؟ در بازاری که قیمت بنزین و سوخت جایگاه‌ها مدام تغییر می‌کند، این سؤال صرفاً فنی نیست و بُعد اقتصادی هم دارد.
از منظر فنی، متخصصان خودروسازی و سازندگان داخلی و خارجی یک‌صدا توصیه می‌کنند باک را کمتر از یک‌چهارم باقی نماند. دلیل اصلی، خنک‌کاری پمپ بنزین با خود سوخت و جلوگیری از تبخیر گازهای آروماتیک در فضای بالای بنزین است. در شرایط آب‌وهوایی ایران، به‌ویژه در ماه‌های گرم، تبخیر مکرر می‌تواند باعث تجمع رسوب در سینی و لوله‌های سوخت شود؛ موضوعی که در خودروهای با تولید داخلی که حساسیت بیشتری در سیستم تزریق دارند، قابل توجه‌تر است.
از زاویه اقتصادی، تفاوت هزینه پر کردن کامل باک با حالت نصفه، در واقع فقط قیمت همان نیمه باقی‌مانده است. اگر خودروی شما ظرفیت ۴۵ لیتری دارد، نیمه‌ی باک یعنی حدود ۲۲ تا ۲۳ لیتر. با قیمت‌های جاری بنزین و گازوئیل، این اختلاف در هر سفر کوتاه چندین هزار تومان است. بنابراین صرفه‌جویی لحظه‌ای، در مقابل فرسایش زودتر پمپ بنزین که هزینه تعویضش ده‌ها برابر سوخت یک هفته‌ای است، توجیه اقتصادی ندارد.
نکته‌ی دیگری که گاهی نادیده گرفته می‌شود، این است که در برخی خودروهای قدیمی‌تر، ورود هوای بیش‌ازحد به باک باعث ایجاد قطرات رطوبت و در بلندمدت پوسیدگی از درون بدنه می‌شود. این مشکل در شهرهای مرطوب جنوب ایران رایج‌تر است.
در نهایت، توصیه‌ی عملی برای رانندگان این است: اگر خودروی شما کمتر از سه سال است و سیستم سوختی آن سالم به نظر می‌رسد، باک را بین نیمی و یک‌چهارم پایانی نگه دارید. اما اگر قصد سفر طولانی به مناطق کمتر پوشیده‌ی جاده‌ای را دارید یا خودروی شما سال ساخت بالاتری دارد، پر کردن کامل باک هم از نظر فنی و هم از نظر آرامش‌بخشی در مسیر، گزینه‌ی بهتری است.
