امام علی(ع) در حدیثی تأمل‌برانگیز از مجموعه اندرزهای مولا، جایگاه حقیر انسان را در برابر قدرت مطلق آفریننده به تصویر کشید. بر اساس این حدیث، سرآمد زندگی فرزند آدم نامعلوم است، عوامل بیماری‌هایش پنهان و اعمالش در جایی محفوظ که چشم انسان به آن نمی‌رسد.
در ادامه این اندرز، امام علی(ع) به سه نمونه از حقارت وجودی انسان اشاره می‌کنند: آزار یک پشه، گلوگیرشدن با آب یا غذا و بدبویی عرق. این توصیفات نشان می‌دهند که حکمت اسلامی، آگاهی انسان به حقارت ذاتی‌اش را نخستین گام شناخت حقیقی می‌داند.
تحلیلگران ادبیات اسلامی، این حدیث را در ردیف متون بنیادین تفکر ایرانی-اسلامی می‌دانند که هزاران سال پس از بیان، همچنان مایه تأمل در جهان معاصر است. عمق این اندرزها، بخشی از میراد روحانی است که ایران در طول سده‌ها پاسداری کرده و به جهان ارائه می‌دهد.
منبع انتشار: اندرز مولا، کانال فقهی معارف اسلامی.
