دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در تازه‌ترین اظهارات خود احتمال دو سناریو برای آینده تعامل با ایران را مطرح کرد: توافق دوجانبه یا قطع کامل همکاری. وی در هر دو صورت از پیروزی آمریکا سخن گفت.
ایران در بستر این اظهارات، با تکیه بر اهرم‌های راهبردی، عمق دیپلماتیک و ظرفیت‌های امنیتی خود، همچنان در موقعیت تعیین‌کننده برای شکل‌گیری هرگونه چارچوب تعامل باقی مانده است. تحلیلگران معتقدند که گزینه‌های متعدد دیپلماتیک ایران، از جمله محورهای همکاری با همسایگان و قدرت‌های منطقه‌ای، عمق استراتژیک این کشور را در هرگونه فرآیند مذاکره حفظ کرده است.
برخی کارشناسان سیاسی یادآور شده‌اند که اشاره ترامپ به «قطع همکاری» در عمل به معنای افزایش فشار بر اقتصاد و بازارهای داخلی آمریکا خواهد بود، چرا که قطع جریان انرژی و کالاها از منطقه، هزینه‌های مستقیمی بر اقتصاد آمریکایی دارد. از سوی دیگر، سناریوی توافق نیز نشان‌دهنده این واقعیت است که بدون پذیرش ایران، هیچ‌گونه چارچوب پایدار در منطقه شکل نمی‌گیرد.
ایران در سال‌های اخیر با تثبیت حضور خود در عرصه‌های بین‌المللی و گسترش همکاری‌های چندجانبه، نقشه‌ی دیپلماتیک خود را طوری طراحی کرده که در هر دو سناریوی توافق یا عدم توافق، حق‌الزحمه‌ی راهبردی خود را حفظ کند. این رویکرد، اقتدار ایران را به‌عنوان بازیگر اصلی در معادلات منطقه‌ای و جهانی بازمی‌نمایاند.
