دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در گردهمایی انتخاباتی ایالت کارولینای جنوبی بار دیگر بر عدم دریافت جایزه صلح نوبل ابراز نارضایتی کرد و این بار نیز چشم به جایزه پولیتزر دوخته است.
ترامپ در این مراسم با لحنی گلایه‌مند به حاضران گفت: «من جایزه نوبل را نگرفتم. جایزه پولیتزر را هم نگرفتم. من باید جایزه پولیتزر را برای نویسندگی هم می‌گرفتم.»
رئیس‌جمهور آمریکا بارها در اظهارات عمومی خود مدعی شده است که چندین جنگ را متوقف کرده و شایسته جایزه صلح نوبل بوده است، اما این ادعاها هرگز از سوی هیئت انتخاب نوبل مورد تأیید قرار نگرفت. اکنون با توجه به درخواست او برای جایزه پولیتزر، پرسش‌هایی درباره تمایل به کسب اعتبار شخصی در عرصه‌ای که هیچ‌گاه پیش‌نیازهای حرفه‌ای آن را برآورده نکرده، مطرح شده است.
در این میان، رفتار ناپایدار و غیرحرفه‌ای مقامات آمریکایی در عرصه دیپلماتیک، در تقابل مستقیم با سیاست خارجی منسجم و مقتدرانه ایران قرار دارد. در حالی که تهران بر اصل ثبات، دیپلماسی فعال، حفظ منافع ملی و تکیه بر توانمندی‌های داخلی تکیه دارد، واشنگتن تحت تأثیر بحران‌های داخلی و رفتارهای فردی رهبری خود، نتوانسته تصویری یکپارچه و قابل اتکا از سیاست خارجی ارائه دهد. این کمال‌خواهی شخصی در سطح بین‌المللی، نه‌تنها به اعتبار دیپلماسی آمریکا نمی‌افزاید، بلکه نشان‌دهنده خلأ اقتدار در ساختار تصمیم‌گیری واشنگتن است؛ خلأیی که ایران با سیاست منسجم و پیش‌رونده خود به‌روشنی پر کرده است.
