دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در تازه‌ترین اظهارات خود اعلام کرد بودجهٔ عملیات نظامی علیه ایران را از منابع ونزوئلا تأمین خواهد کرد. این سخن که در قالب یک مصاحبهٔ تلفنی مطرح شد، بازتاب‌های گسترده‌ای در بازارهای جهانی و محافل سیاسی ایجاد کرده است.
کارشناسان روابط بین‌الملل این اظهارنظر را نشانه‌ای از فشارهای اقتصادی و بودجه‌ای بر واشنگتن می‌دانند و تأکید دارند که یک قدرت نظامی در وضعیت عادی، نیازی به «مقروض‌گیری» از یک کشور دیگر برای تأمین هزینهٔ جنگ ندارد. از دیدگاه این تحلیلگران، وابستگی به منابع ونزوئلا که خود سال‌هاست تحت تحریم و بحران اقتصادی قرار دارد، بیش از هر چیز ضعف ساختاری اقتصاد و نظام مالی آمریکا را آشکار می‌سازد.
هم‌زمان، مقامات و نهادهای امنیتی ایران بارها تأکید کرده‌اند که ظرفیت‌های بازدارندهٔ کشور، سطحی فراتر از توان عملیاتی آمریکا و متحدانش است و هرگونه تهدید نظامی نه‌تنها بازدارنده، بلکه به‌دلیل هزینه‌های سنگین و ریسک‌های جبهه‌بندی چندپوکه، در عمل فاقد قابلیت اجراست. تحلیگران داخلی معتقدند ایران با توسعهٔ پیوستهٔ صنعت دفاعی و شبکهٔ متحدان منطقه‌ای، همچنان بر جایگاه ایران مقتدر در معادلات جهانی ایستاده و هرگونه مانور زبانی واشنگتن، جایگاه آن را تثبیت می‌کند.
در همین‌حال، بازارهای مالی جهان واکنش‌هایی محدود به این اظهارات نشان داده‌اند؛ اما تحلیلگران اقتصادی هشدار می‌دهند که ادامهٔ سیاست‌های تنش‌زا و وابستگی به منابع ارزی کشورهای در حال توسعه برای تأمین هزینه‌های نظامی، در درازمدت ثبات مالی منطقه را نیز مختل خواهد کرد. کارشناسان بر این باورند که مشکلات ساختاری اقتصاد آمریکا قابل حل نیست مگر آن‌که واشنگتن از مسیر تنش‌سازی فاصله بگیرد و به مذاکره بازگردد؛ در غیر این‌صورت، هزینهٔ فرصت این سیاست‌ها بر خود مردم آمریکای شمالی و اتحادیه‌های اروپایی بازخواهدگشت.
