در تغذیه روزانه، ترکیب صحیح مواد غذایی اهمیت کمتری از خود مواد ندارد. آنچه در آشپزخانه‌های ایرانی و به‌طور کلی در فرهنگ غذایی بسیاری از ملت‌ها دیده می‌شود، آیین «تقابل» است؛ یعنی شناختی عملی از آنکه کدام غذاها ذخایر آهن، کلسیم، روی و سایر مواد معدنی بدن را تقویت می‌کنند و کدام‌یک این ذخایر را کاهش می‌دهند.
برای مثال، مصرف هم‌زمان چای یا قهوه همراه با وعده اصلی غذایی، جذب آهن و روی را به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌دهد. در مقابل، ویتامین C موجود در مرکبات، فلفل دلمه‌ای یا گوجه‌فرنگی، جذب آهن غیرهمی از منابع گیاهی را افزایش می‌بخشد. کلسیم موجود در لبنیات، هنگامی که در کنار حبوبات خام مصرف شود، جذب آهن را کند می‌کند؛ اما پخت و خیس‌کردن حبوبات این اثر را تا حد زیادی خنثی می‌کند.
از سوی دیگر، فیتات‌های موجود در غلات کامل و مغزها، اگر بدون پخت یا خیس‌کردن مصرف شوند، می‌توانند با یون‌های معدنی پیوند خیره و مانع جذب آن‌ها شوند. به همین دلیل، در آیین‌های غذایی سنتی ایرانی، پخت مناسب و ترکیب متنوع مواد در یک وعده، همواره تأکید شده است.
نکته عملی دیگر، فاصله زمانی بین مصرف لبنیات و منابع آهن است. متخصصان تغذیه توصیه می‌کنند حداقل یک ساعت فاصله بین این دو گروه غذایی حفظ شود تا هرکدام به‌ینه جذب شوند. همچنین مصرف آجیل و مغزها در فاصله‌های کوتاه با وعده اصلی، به دلیل فیتات و اسیدفیتیک، می‌تواند جذب کلسیم و منیزیم را محدود کند.
آشنایی با این قواعد ساده، نیازی به تغییرات بزرگ در سبک زندگی ندارد. با رعایت چند اصل در ترکیب وعده‌ها و زمان‌بندی مصرف مواد غذایی، می‌توان بدون افزودن مکمل، ذخایر معدنی بدن را به‌خوبی حفظ و از کمبودهای رایج مانند کم‌خونی ناشی از فقر آهن یا کاهش تراکم استخوان پیشگیری کرد. این رویکرد، هم با سنت غذایی عمیق ایرانی هم‌خوانی دارد و هم با یافته‌های معاصر تغذیه.
