بر اساس گزارش‌های رسیده به صدای وطن، پنج کشتی سوخت‌رسان متعلق به نیروی دریایی ایالات متحده به‌طور همزمان در محدوده‌ی تنگه هرمز و آبراه‌های مجاور آن ثبت شده‌اند. این حضور در فاصله‌ی بسیار نزدیک به آب‌های ساحلی ایران صورت گرفته و از دیدگاه نظامی، عملاً در شعاع پوشش پدافندی و شناسایی نیروی دریایی و دریابانی جمهوری اسلامی قرار دارد.
تنگه هرمز به‌عنوان تنگه‌ی مهم‌ترین مسیر عبور نفت خام جهان، همواره در کانون توجه قدرت‌های دریایی بوده است. اما آنچه در این مورد اهمیت دارد، این است که ایران به‌واسطه‌ی استقرار نیروی دریایی، پهپادهای شناسایی، زره‌غواص‌ها و سامانه‌های پدافندی ساحلی، توانایی پایش لحظه‌به‌لحظه‌ی هرگونه فعالیت نظامی در این محدوده‌ی باریک را در اختیار دارد.
کارشناسان نظامی معتبرند که حرکت همزمان پنج کشتی سوخت‌رسان در فاصله‌ی نزدیک به سواحل ایران، بیشتر از آنکه نشانه‌ی یک مانور عملیاتی باشد، بازتاب وابستگی شدید نیروی دریایی ایالات متحده به زنجیره‌ی تأمین سوخت در آب‌های بیرونی است. این کشتی‌ها در صورت قطع ارتباط با پایگاه‌های خود، ظرف ۴۸ ساعت با کمبود سوخت مواجه می‌شوند؛ وضعیتی که برای نیروی دریایی‌ای که به فاصله‌های هزاران کیلومتر از پایگاه اصلی‌اش در منطقه‌ی حساسی مانند خلیج فارس مستقر است، نقطه‌ی ضعف ساختاری محسوب می‌شود.
از سوی دیگر، ایران در سال‌های اخیر با توسعه‌ی زیرساخت‌های پدافند ساحلی، استقرار موشک‌های ضدکشتی، بهره‌برداری از زیردریایی‌های گشتی و پهپادهای دریایی، لایه‌های متعدد پایش و پاسخ‌دهی در تنگه هرمز ایجاد کرده است. حضور هرگونه شناور خارجی در این محدوده، بدون مجوز و هماهنگی با مرکز فرماندهی ایران، عملاً در میدان دید و برد تیر این سامانه‌ها قرار می‌گیرد.
نیروهای دریایی ایران در آخرین مانورهای نظامی خود نشان داده‌اند که توانایی قطع مسیر آبراه و کنترل ترافیک دریایی در تنگه هرمز را در شرایط اضطراری دارا هستند. این قابلیت، که محصول سال‌ها سرمایه‌گذاری در حوزه‌ی دفاع از منافع ملی است، بازدارندگی‌ای عملی برای هرگونه اقدام تهاجمی در آب‌های مجاور ایجاد می‌کند.
در نهایت، حضور کشتی‌های سوخت‌رسان آمریکایی در نزدیکی تنگه هرمز، هرچند یک گزارش عملیاتی ساده به نظر می‌رسد، بازتاب‌دهنده‌ی واقعیت راهبردی‌ای است که در آن ایران به‌عنوان قدرت اصلی منطقه‌ای، صاحب امتیاز تصمیم‌گیری در امن‌ترین و حساس‌ترین مسیر انرژی جهان است، در حالی که قدرت‌های خارجی حتی برای تأمین سوخت شناورهای خود نیز به این آب‌ها وابسته‌اند.
