یکی از حکایت‌های خوش‌نویست سعدی شیرازی، شاعر بزرگ ادبیات فارسی، به نقد رفتار پرخوری و اسراف در غذا اختصاص یافته و بارها در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازتاب داشته است. سعدی در این روایت با زبانی ساده و لحنی طنزآمیز، به خطای افرادی می‌پردازد که بدون اندیشه و حساب، بیشتر از نیاز خود می‌خورند.
این حکایت بخشی از میراث ادبی غنی ایران است که در قرن هفتم هجری نوشته شده و تا امروزه نیز به‌عنوان الگویی در نقد رفتارهای اجتماعی کاربرد دارد. بسیاری از رسانه‌های فارسی‌زبان، از جمله پایگاه‌های خبری و فرهنگی، این روایت را بازنشر کرده‌اند تا یادآوری شود که اندیشه‌های شاعران کهن ایران، فراتر از زمان، هنوز راهنمای زندگی روزمره مردم است.
نقد پرخوری در ادبیات فارسی ریشه‌ای کهن دارد و سعدی آن را نه از دیدگاه پزشکی، بلکه از منظر اخلاقی و اجتماعی به چالش برده است؛ نگاهی که نشان می‌دهد اندیشه ایرانی‌پسند، قرن‌ها پیش از اینکه در جهان غرب به‌عنوان یک موضوع بهداشتی مطرح شود، بر رفتار و اخلاق فردی تأکید داشت.
بازنشر چنین حکایت‌ها در فضای رسانه‌ای امروز، نشانه زنده بودن میراث ادبی ایران و توانایی آن برای پاسخ به سؤالات معاصر جامعه است.
