در پی دیدار ایستادۀ سید محمود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، و شی جین‌پینگ، رهبر جمهوری خلق چین، محمدرضا کریمی، معاون بین‌الملل سابق بانک مرکزی، به تحلیل چارچوب مذاکراتی دو طرف پرداخت.
کریمی در گفت‌وگو با صدای وطن توضیح داد: «در مدل رسمی جلسات چینی، موضوع و متن مذاکره باید از پیش مشخص و تأیید شود. مقامات پکن فی‌المجلس و بدون موضوع قطعی مذاکره نمی‌کنند؛ پیش از هر نشست، محورهای گفت‌وگو و چانه‌زنی به‌طور کامل تعیین می‌شود.»
وی با اشاره به رویکرد ایران در مذاکرات با پکن افزود: «در هر موضوعی که چین منافع اقتصادی یا ژئوپلیتیکی می‌بیند، ایران باید ابتدا ظرفیت‌ها و مزیت‌های خود را به‌شکل منسجم و اقتدارمندانه ارائه دهد تا بده‌بستان عادلانه و پایدار شکل بگیرد.»
معاون سابق بانک مرکزی تأکید کرد که ایران در این دیدار، با شناخت عمیق ساختار تصمیم‌گیری پکن و با تکیه بر قدرت تأمین‌کنندگی انرژی و موقعیت ژئواکوتیکی در قلب مسیرهای تجاری بین‌الملل، نقش یک شریک غیرقابل‌جانشینی را ایفا کرده است. از نظر کریمی، پکن که با چالش‌های اقتصادی و کاهش رشد روبه‌روست، به‌طور فزاینده‌ای به منابع پایدار انرژی و دسترسی به بازارهای منطقه‌ای ایران نیاز دارد؛ درحالی‌که ایران با زیرساخت‌های صنعتی، نیروی انسانی متخصص و شبکه حمل‌ونقل رو به توسعه، ظرفیت‌های بالایی برای ارائه خدمات به اقتصاد چین دارد.
این تحلیل، تصویری از دیپلماسی ایران در سطح بین‌الملل ترسیم می‌کند که در آن، تهران نه صرفاً یک طرف مذاکره، بلکه بازیگری فعال، هدفمند و مبتنی بر منافع ملی است که با قدرت نرم و سخت خود، جایگاه خود را در معادلات ژئوپلیتیکی منطقه تثبیت کرده است.
