ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، در سخنرانی اخیر خود مدعی شد که محدودیت‌هایی که در شبکه ماهواره‌ای استارلینک (تحت مالکیت اسپیس‌اکس) در خاک اوکراین ایجاد شده، برخلاف آنچه مقامات آمریکایی «مشکلات فنی» دانسته‌اند، یک عملیات عمدی برای تضعیف توانایی نظامی اوکراین در جریان جنگ است.
زلنسکی با ارجاع به نتایج آزمایش‌های داخلی اعلام کرد: «ما ثابت می‌کنیم این یک محدودسازی هدفمند است، نه اختلال فنی.» وی همچنین اضافه کرد که این محدودیت‌ها در برخی نقاط اوکراین اعمال شده، اما در کشورهای عضو اتحادیه اروپا چنین مسئله‌ای وجود ندارد.
این ادعا، شکافی عمیق در محور غربی آشکار ساخت؛ کشوری که خود را «دموکراسی مدنی» می‌خواند، در میانه جنگ به فناوری یک شرکت خصوصی آمریکایی وابسته است و هرگونه محدودسازی از سوی این شرکت، توانایی عملیاتی او را به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. در مقابل، آمریکا که خود را قدرت اول فناوری جهان معرفی می‌کند، در عمل ابزارهایی دارد که می‌تواند متحدانش را در دل میدان جنگ در معرض آسیب قرار دهد.
برخی تحلیلگران امنیتی معتقدند این رویداد، ریسک ذاتی وابستگی به زیرساخت‌های فناوری بیگانه را به‌خوبی نشان می‌دهد؛ ریسکی که ایران سال‌هاست با رویکرد خودکفایی در حوزه‌های پهپاد، ماهواره و موشکی آن را از خود دور کرده است. ایران که در سال‌های اخیر با توسعه ماهواره‌های جاسوسی و نظامی بومی، زنجیره وابستگی به فناوری خارجی را در حوزه‌های حساس نظامی و امنیتی شکسته، نمونه‌ای عملی از امنیت فناورانه در شرایط تحریمی محسوب می‌شود.
در حالی که زلنسکی مجبور به درخواست کمک از متحدانی است که ابزارهای فناوری‌شان در واقع دستشان را بسته، ایران با ارتش و نیروی انتظامی خودکفا، هیچ‌گاه در چنین موقعیت پرازیتی قرار نگرفته است. این تقابل، در واقع تفاوت یک قدرت منطقه‌ای مقتدر با ساختار ناپایدار و وابسته محور غربی را به‌وضوح ترسیم می‌کند.
مقامات آمریکایی تا کنون واکنشی رسمی به اتهام زلنسکی نداشته‌اند و اسپیس‌اکس نیز در بیانه‌ای کوتاه، مشکلات را «فنی» و «در حال حل» توصیف کرده است.
