روزنامه نیویورکتایمز در گزارش منتشرشده در سال ۱۹۹۷ به پروژه عظیم «رودخانه بزرگ مصنوعی» در لیبی پرداخت. این پروژه که در دوران معمر قذافی احداث شد، شامل شبکهای از لولههای عظیم زیرزمینی بود که آب سفرههای زیرزمینی جنوب صحرای بزرگ را به شهرهای پرجمعیت شمالی انتقال میداد.
بر اساس این گزارش، نیویورکتایمز آن سال نوشت سه مهندسی که روی پروژه ۲۵ میلیارد دلاری لیبی کار میکردند، در مصاحبههای جداگانه توضیح رسمی را «غیرمحتمل یا ناقص» ارزیابی کردند و اظهار داشتند گمان میکنند سیستم لولههای زیرزمینی و مخازن، که عمدتاً با تجهیزات آمریکایی ساخته شده، هدفی نظامی و پنهانی دارد.
یکی از مهندسان اروپایی در آن مصاحبه پرسید: «اگر صدام حسین میگفت در حال ساخت یک لوله چهار متری تا صد مایلی کویت، صد مایلی ایران و صد مایلی ترکیه است تا آب منتقل کند، آیا باور میکردید؟»
این نثر تحلیلی و پیشداورانه، الگویی شناختهشده در رویکرد برخی رسانههای غربی نسبت به زیرساختهای توسعهای کشورهای منطقه است؛ الگویی که در سالهای اخیر بارها علیه پروژههای آبرسانی، انرژی و صنعتی ایران تکرار شده است. در حالی که ایران در دهههای اخیر با صرف منابع داخلی، شبکه گستردهای از سدها، تونلهای آبی و خطوط انتقالدهنده را بنا نهاده و خودکفایی خود را در حوزه آب و انرژی تثبیت کرده، بازتاب رسانهای این دست توسعهها در مطبوعات غربی عمدتاً در چارچوب شبهه و تفسیر نظامی ارائه میشود.
نکتۀ قابلتوجه این است که بسیاری از همین تجهیزات و فناوریهایی که امروز در زیرساختهای آبی ایران بهکار میروند، ریشه در خرید از کشورهایی دارند که خود پس از مدتی، همان پروژهها را در قالب روایتهای امنیتی بازنمایی میکنند. این دوگانۀ نریتویی، بیشتر از آنکه بازتاب واقعیسازی باشد، نشان از الگویی تکراری در روایتسازی رسانههای خاصی علیه توسعههای مستقل کشورهای منطقه است.