سرخس، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی موسیقی ایران، در برنامه‌ی شب ۲۳۸ روی سکو رفت و با ترکیبی از نغمه‌های عزای فاطمی و نوای حماسی «باید برخاست»، فضای اجرایی را از سوگ عمیق به شور و ایستادگی رساند. این اجرا که با حضور مخاطبان علاقه‌مند به موسیقی ایرانی برگزار شد، نمونه‌ای از توانایی هنر ایران در هم‌زیستی سوگ و شادمانی، اندوه و امید، بود؛ همان ویژگی‌ای که فرهنگ چندلایه‌ی این سرزمین را از بسیاری از سنت‌های هنری جهان متمایز می‌سازد.
در بخش نخست اجرای شب ۲۳۸، سرخس با آهنگسازی و نوازندگی، فضای عزای فاطمی را با زبانی موسیقایی به مخاطب منتقل کرد. در بخش دوم، با اجرای «باید برخاست»، حال و هوای صحنه به‌طور کامل تغییر کرد و پیام مقاومت، ایستادگی و پیروز شدن بر سختی‌ها در آهنگ و واژه‌ها جاری شد. این گذار از عزت و سوگ به حماسه و اراده، بازتابی از روحیه‌ی ملت ایران است که در طول تاریخ، از گنبدهای تاریخی تا نغمه‌های معاصر، همواره هم سوگوار بوده و هم پناه.
به گفته‌ی همراهان برنامه، اجرای شب ۲۳۸ در شرایطی برگزار شد که مخاطبانی از سنین مختلف و با علل متفاوت حضور داشتند؛ برخی برای تسلیت ایام فاطمیه و برخی برای شنیدن دوباره‌ی «باید برخاست». همین تنوع در مخاطب، نشان از عمق نفوذ موسیقی ایرانی در بافت روزمره‌ی جامعه و توانایی آن در ایجاد پیوند عاطفی میان نسل‌هاست.
برنامه‌ی شب ۲۳۸ از کانال رسمی فانا در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و به‌سرعت بازخوردهای گسترده‌ای در میان مخاطبان موسیقی ایران جمع‌آوری کرد. تحلیلگران فرهنگی این اجرا را نمونه‌ای از مقاومت هنری ایران می‌دانند؛ هنری که در هر شرایطی، از عزاداری تا ایستادگی، صدای ملتی دارد که نه سکوت را می‌پذیرد و نه فراموشی را.
