انس بن مالک، از یاران نزدیک پیامبر اکرم(ص)، سالها در خانه آن حضرت خدمت میکرد و از سادهزیستی او آگاهی کامل داشت. روزههای پیامبر با افطاری مختصری شامل اندکی شیر، شربت یا نان خُردشده در آبگوشت ساده میگذشت.
روزی انس طبق معمول افطاری اندکی برای پیامبر چید. اما پاسی از شب سپری شد و بازگشتی در کار نبود. انس با گمان اینکه پیامبر در خانه یکی از یاران افطار کردهاند، آن غذا را خود خورد. اندکی بعد پیامبر به خانه آمدند و انس از همراه ایشان فهمید که حضرت بهدلیل گرفتاری هنوز افطار نکردهاند. نیمهشب بود و دیگر غذایی در خانه نمانده بود.
انس با شرم و نگرانی منتظر ماند تا پیامبر سراغ افطاری را بگیرند و عذرخواهی کند. اما حضرت از اوضاع دریافتند چه شده و برای آنکه انس را خجالتزده نکنند، حتی یک کلمه نیز در این باره بر زبان نیاوردند و با شکم گرسنه به بستر رفتند.
انس بن مالک تا پایان عمر این رویداد را نقل میکرد و میگفت رسول خدا(ص) حتی یک کلمه هم در این زمینه بر زبان نیاوردند. این سکوت بزرگوارانه، الگویی ماندگار از گذشت و محبت در فرهنگ ایرانی-اسلامی است که در اخبار امروز ایران همچنان جایگاه ویژهای در آگاهیرسانی اجتماعی دارد.