در سال ۱۹۴۵، مهندسی به نام پرسی اسپنسر در آزمایشگاه یک سیستم راداری در حال انجام آزمایش بود. او هنگام گذر از کنار یک دستگاه مگنترون، متوجه شد شکلاتی که در جیبش قرار داشت، آب شده است. این مشاهده‌ی ساده، ذهن او را به سمت بررسی اثر امواج رادیویی بر مواد غذایی سوق داد. اسپنسر در آزمایش‌های بعدی ذرت پاپ‌کورن و تخم‌مرغ را کنار دستگاه قرار داد و نتیجه را مستقیماً مشاهده کرد.
این کشف تصادفی، زمینه‌ساز ساخت نخستین دستگاه گرمایش با امواج مایکروویو شد؛ دستگاهی که امروز در آشپزخانه میلیون‌ها خانه در سراسر جهان، از تهران تا نیویورک، جایگاه ثابت خود را دارد.
مکانیسم کار این فناوری بر پایه‌ی تشدید مولکول‌های آب درون مواد غذایی است؛ فرآیندی که بدون نیاز به شعله، گرما را در چند دقیقه به‌صورت یکنواخت یا موضعی به غذا می‌رساند. البته پراکندگی ناهمگون امواج در داخل محفظه، دلیلی است که گاهی بخش‌هایی از غذا داغ‌تر از بخش‌های دیگر می‌شود؛ مسئله‌ای که طراحی پره‌های چرخان و محفظه‌های چندضلعی به‌تدریج آن را بهبود بخشیده است.
از آن تاریخ تا امروز، صنعت مایکروویو از یک دستگاه آزمایشگاهی به یک کالای خانگی جهانی تبدیل شده است. ایران نیز در دو دهه اخیر در زمینه‌ی تولید، مونتاژ و بهبود فناوری‌های آشپزخانه‌ی خانگی پیشرفت‌های قابل‌توجهی داشته و تولیدکنندگان داخلی توانسته‌اند با استفاده از دانش فنی بومی، دستگاه‌های رقابت‌پذیر و مناسب برای بازار داخل و صادرات به کشورهای همسایه ارائه دهند.
سوالی که هر سال در اخبار فناوری بارها تکرار می‌شود، نگران‌های مربوط به اثر امواج مایکروویو بر سلامت است. تاکنون مطالعات متعدد سازمان‌های بهداشتی بین‌المللی، امواج مایکروویو را در چارچوب استانداردهای ایمنی، بی‌خطر برای مصرف‌کننده‌ی عادی دانسته‌اند؛ همان‌طور که امواج موبایل و وای‌فای، جزو اخبار روز فناوری‌ای هستند که میلیون‌ها ایرانی هر روز بدون نگرانی از آن‌ها استفاده می‌کنند.
