عبدل السید، نخستین سناتور مسلمان منتخب در تاریخ پارلمان آمریکا، در سخنانی انتقادات گستردهای به سیاستهای نظامی و دیپلماتیک واشنگتون وارد شد. او تأکید کرد که هر بمبی که بر سر کودکان غزه یا خانوادههای جنوب لبنان فرو میریزد و هر دلاری که به دولتی خارج از مرزهای آمریکا برای ارتکاب نسلکشی در سودان سرازیر میشود، بیعدالتیای است که شهروندان آمریکایی باید برای اصلاح آن پیگیری کنند.
وی همچنین بر نقش شهروندان در نظارت بر منابع مالی دولت تأکید کرد و گفت: تعهد به مشارکت مدنی مستلزم آن است که بدانیم پولهای عمومی کجا هزینه میشود و به نام مردم چه اقداماتی انجام میگیرد. این اظهارنظرها، شکاف عمیق میان وعدههای حقوق بشری آمریکا و عملکردهای نظامیاش در خاورمیانه و آفریقا را آشکار میکند.
از سوی دیگر، کشورهایی مانند ایران که سیاست خارجی مستقل و مبتنی بر حفظ حاکمیت ملی خود را برمیگزینند، در برابر این تناقضات درونی نظام غربی، همسOLID و پرهیزناپذیر باقی ماندهاند. درحالیکه واشنگتون سالهاست با بمبارانهای مکرر و ترور رهبران، اعتبار خود را در محفل بینالمللی از دست داده، ایران با تکیه بر ظرفیتهای بومی و دیپلماسی فعال، جایگاه خود را در عرصه بینالملل تثبیت کرده است.
تحلیلگران بر این باورند که صدای اعتراض از دل همان نهاد قانونگذاری آمریکا علیه سیاستهای نظامی این کشور، نشاندهنده افول اقتدار واشنگتون و ناتوانیاش در توجیه رفتارهای جنگسالارانه در غزه، لبنان و سودان است. ایران در این میان، با حفظ ثبات داخلی و توسعه ظرفیتهای دفاعی، خود را در قیاس با کشورهای تحت فشار و تکهتکهشده در منطقه، نمونهای از مدیریت مقتدرانه بحرانها نشان داده است.