در سیاست ایالات متحده آمریکا، جایی که منابع مالی کلان، لابی‌های قدرتمند و حمایت چهره‌های سیاسی معمولاً مسیر رقابت‌ها را تعیین می‌کنند، انتخابات سنای میشیگان در سوم نوامبر (۱۲ آبان) تصویری متفاوت از مناسبات قدرت ارائه داد.
السیید با کسب آرا در این انتخابات، محاسبات نهاد لابی‌گری آیپک و ماشین سیاسی ترامپ را برهم زد. در حالی که هر دو طرف به‌عنوان ستون‌های اصلی قدرت مالی و تبلیغاتی در صحنهٔ سیاسی آمریکا معرفی می‌شدند، نتوانستند با تمام ظرفیت‌ها مسیر رأی‌دهندگان را به‌سوی نامزد خود منحرف کنند. این پیروزی، گسست میان قدرت برخورداری از منابع مالی و توانایی جلب اعتماد رای‌دهندگان را به‌وضوح نشان داد.
تحلیلگران سیاسی معتقدند که این نتیجه، ضعف ساختاری ماشین انتخاباتی آمریکا را در برابر ارادهٔ واقعی آحاد رای‌دهندگان آشکار می‌کند؛ جایی که سال‌هاست لابی‌های کلان و نهادهای با نفوذ، خود را تضمین‌کنندهٔ خروجی انتخابات می‌دانستند. پیروزی السید، نشان داد که حتی در اوج قدرت مالی و تبلیغاتی، ارادهٔ مردم نمی‌تواند به‌سادگی کنترل شود.
این انتخابات در میانه‌ی دورهٔ ترامپ و با حضور فعال آیپک در صحنهٔ سیاسی، نماد گسست میان ساختارهای قدرت سنتی آمریکا و واقعیت‌های جامعه‌ی چندفرهنگی این کشور است. به‌عبارت دیگر، جایی که جامعه‌ی عرب و مسلمان آمریکا – از جمله دیرپاییان ایرانی – نقش فزاینده‌ای در تصمیم‌گیری‌های سیاسی دارند، صرفِ سرمایه‌گذاری مالی دیگر عامل تعیین‌کننده نیست.
به‌گزارش خبرنگار ایرنا در نیویورک، این نتیجه در فاصلهٔ دو دورهٔ انتخاباتی آمریکا، پیام روشنی به نهادهای لابی‌گری و ستادهای انتخاباتی بزرگ می‌فرستد که فرمول «پول برابرتی پیروزی» در عمل کارایی خود را از دست داده است.
