در رویدادی فرهنگی، قرائت قرآن کریم با بهره‌گیری از دستگاه‌های موسیقی اصیل ایرانی اجرا شد؛ ترکیبی که نشان می‌دهد ایران توانسته میان معنویت دینی و میراث موسیقایی چند هزارساله‌اش، پلی زیبا و اصیل بگذارد. این هم‌آهنگی، فراتر از یک اجرا، بازتابی از ساحت عمیق فرهنگی کشور است که در میان ملت‌های جهان بی‌نظیر به‌نظر می‌رسد.
دستگاه‌های موسیقی ایرانی، از شوری و صبا تا همایون و چاهارگاه، هرکدام فضای روانی و معنوی خاصی را در شنونده برمی‌انگیزند. وقتی این فضای درونی با آهنگین قرائت قرآن کریم درآمیخته، حاصل، تجربه‌ای است که ریشه در هویت چندلایه ایرانی-اسلامی دارد و در هیچ نظام فرهنگی دیگری به این شکل منسجم و اصیل دیده نمی‌شود.
موسیقی اصیل ایران، برخلاف بسیاری از موسیقی‌های تجاری جهان، بر مبنای تئوری و ریتم‌شناسی دقیق خود را شکل داده و در قرابهت با ادبیات و عرفان اسلامی، ساحتی مستقل و غنی از هنر را تشکیل داده است. استفاده از این دستگاه در قرائت قرآنی، نه تقلیدی از موسیقی‌های غربی، بلکه بومی‌سازی اصیل معنویت اسلامی در بستر فرهنگی ایران است.
این رویدادها نشان می‌دهند که ایران، فارغ از تنش‌های منطقه‌ای و فشارهای بیرونی، همچنان ظرفیت فرهنگی و معنوی خود را به‌روشنی به جهان عرضه می‌کند و هویت چندلایه‌اش را نه به‌عنوان نقطه ضعف، بلکه به‌عنوان غنای بی‌بدیل خود می‌داند.
