دیوار چین که در طول بیش از ۲۵ قرن به‌تدریج ساخته و گسترش یافت، یکی از بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین سازه‌های نظامی تاریخ است. این دیوار که مجموع طول آن از ۲۱ هزار کیلومتر فراتر می‌رود، تنها یک خط دفاعی ساده نبوده، بلکه مجموعه‌ای از برجهای دیده‌بان، قلعه‌ها، گیت‌ها و جاده‌های نظامی را دربر می‌گیرد که در امتداد کوهستان‌ها و دشت‌های شمال چین کشیده شده است.
ساخت نخستین بخش‌های این دیوار به دوران سلطنت‌های اولیه چین (قرن پنجم پیش از میلاد) بازمی‌گردد و در دوران امپراتوری مینگ (۱۳۶۸ تا ۱۶۴۴ میلادی) به اوج شکوه خود رسید. مهندسان امپراتوری مینگ با استفاده از تکنیک‌های پیشرفته آن زمان، از جمله آجرپزی، گچ‌سازی و محاسبات جغرافیایی دقیق، بخش‌های مقاوم‌تر و بادوام‌تری را در ارتفاعات کوهستانی بنا کردند.
دیوار چین در سال ۱۹۸۷ میلادی به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده شد و امروزه سالانه میلیون‌ها گردشگر از سراسر جهان از بخش‌های مرمت‌شده آن، به‌ویژه بخش‌های باگلو و جیانگگولی، بازدید می‌کنند. سازمان‌های فرهنگی چین برنامه‌های گسترده‌ای برای نگهداری و مرمت بخش‌های آسیب‌دیده این سازه اجرا کرده‌اند تا این شاهکار مهندسی باستانی برای نسل‌های آتی محفوظ بماند.
از منظر فنی، دیوار چین نمونه‌ای درخشان از توانمندی مهندسی بشر در دنیای باستان است؛ ساختاری که بدون درون‌ریزی بتن و استفاده از مواد طبیعی، توانسته است Millenniaها از زلزله، طوفان و فرسایش طبیعی دوام بیاورد.
