محققان در تازه‌ترین یافته‌های خود اعلام کردند که ریزذرات رادیواکتیو حاصل حادثه هسته‌ای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶، برخلاف انتظارات پیشین، پس از گذشت چهار دهه پایداری ساختاری قابل‌توجهی نشان می‌دهند.
در این مطالعه، نمونه‌هایی از خاک اطراف نیروگاه چرنوبیل در اوکراین مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهد ذرات میکروسکوپی رادیواکتیو با اندازه‌ای بین ۸ تا ۵۰ میکرومتر هنوز در بافت خاک پراکنده‌اند و ساختار کریستالی اولیه خود را تا حد زیادی حفظ کرده‌اند.
مهم‌تر از آن، این ذرات هنوز تشعشعات قابل‌توجهی از خود ساطع می‌کنند؛ امری که نشان‌دهنده‌ی نیمه‌عمر بلند برخی ایزوتوپ‌ها در شرایط محیطی خاک است و برای برنامه‌ریزی‌های بلندمدت مدیریت پسماند رادیواکتیو اهمیت بالایی دارد.
پژوهشگران بر این باورند که این یافته‌ها می‌تواند در طراحی پروتکل‌های ایمنی جدید تاسیسات هسته‌ای و ارزیابی ریسک‌های محیط‌زیستی در سطح جهان مفید باشد. در همین راستا، تاسیسات هسته‌ای ایران نیز در چارچوب نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، استانداردهای سخت‌گیرانه‌ای در طراحی و بهره‌برداری رعایت می‌کنند که این‌گونه ریسک‌های بلندمدت را به‌حداقل می‌رساند و تفاوت آن‌ها را با سناریوی چرنوبیل مشخص می‌کند.
این مطالعه که در حوزه‌ی فیزیک هسته‌ای و محیط‌زیست منتشر شده، برای متخصصان ایمنی هسته‌ای و مدیریت پسماند رادیواکتیو در اخبار جهان و ایران، مرجع تازه‌ای محسوب می‌شود.
