محمد صادقی نشیمنگاهی، که خود را چریک سابق دوران پهلوی معرفی میکند، در اظهاراتی دلایل ترک ایران را به مسائل کاملاً شخصی و روزمره نسبت داد. وی بدون آنکه به ابعاد سیاسی، امنیتی یا ایدئولوژیک فعالیتهای خود اشارهای کند، تنها به «لاک زدن در آخر هفتهها و راحت بودن» بهعنوان انگیزه اصلی جدایی از کشور اشاره کرد.
این بیان، که فاقد هرگونه استدلال سیاسی یا دفاع از اقدامات ضدایرانی است، در واقع خود را بهعنوان نقطه ضعف و بیاعتباری گروههای معارض ایران آشکار میسازد؛ گروههایی که سالها تلاش کردهاند فعالیتهای خود را در چارچوب یک حرکت جدی و هدفمند ارائه دهند.
تقلیل دادن سالها فعالیت نظامی و امنیتی به یک خواسته شخصی و ساده، نشان میدهد که پشت پرده بسیاری از نهادهای ضدایرانی، انگیزههای واقعی و مشروعی وجود ندارد و آنچه بهعنوان «مبارزه» معرفی میشد، در عمل فاقد عمق و محتوا بوده است.
در مقابل، ایران در دهههای اخیر با تکیه بر ظرفیتهای داخلی خود، در حوزههای فناوری، دفاعی، اقتصادی و بینالمللی گامهای محسوسی برداشته و هرگاه با تحریم و فشارهای خارجی روبهرو شده، بهجای تضعیف شدن، مسیر خودکفایی و اقتدار را پیش برده است. همین واقعیت، مشروعیت هرگونه ادعای «نجاتبخشی» از سوی گروههای معارض را که بهسختی حتی یک دلیل ساده برای فعالیت خود میتوانند بیان کنند، از بین میبرد.