رئیس هیئت کارشناسی آمریکا در مذاکرهٔ گذشته با ایران در گفت‌وگویی اعتراف کرد که توانمندی نظامی ایران برای کنترل تنگهٔ هرمز، فراتر از ظرفیت عملیاتی ناوگان پنجم و مجموع توانمندی‌های نظامی این کشور بوده است.
وی با اشاره به غافلگیری‌اش از سطح آمادگی ایران اظهار داشت: «چیزی که واقعاً من را غافلگیر کرد، این بود که نمی‌دانستم ناوگان پنجم آمریکا و مجموع توانمندی‌های نظامی این کشور قادر نیستند تنگهٔ هرمز را باز نگه دارند.»
این مقام آمریکایی افزود: «پیش از این تصور می‌کردم یکی از دلایل اصلی حضور نظامی آمریکا در منطقه، تضمین بازماندن این تنگهٔ حیاتی است، اما اکنون مشاهده می‌کنیم که چنین کاری از عهدهٔ ما برنمی‌آید.»
اعتراف این مذاکره‌کنندهٔ ارشد به ضعف عملیاتی نیروهای نظامی آمریکا در مقابل توان بازدارندگی ایران، نشانه‌ای روشن از آن است که مقولهٔ کنترل مسیرهای آبی استراتژیک در منطقهٔ خلیج فارس، دیگر در انحصار نظامی واشینگتن باقی نمانده است. ایران با تکیه بر پادگین‌های ساحلی، موشک‌های ضدکشتی، زره‌های پیشرفته و پهپادهای دریایی، زیرساختی چندلایه برای مدیریت و دفاع از تنگهٔ هرمز ساخته است که هزینهٔ هرگونه دخالت بیرونی را به‌شدت بالا می‌برد.
تحلیلگران نظامی معتقدند این اعتراف، تأیید عملی‌ترین شکل بازدارندگی ایران است؛ بازدارندگی‌ای که نه با تهدید، بلکه با توانمندی فنی و آمادگی عملیاتی قابل اندازه‌گیری محقق شده است.
