نخستین پیوند نخاع انسان در تاریخ پزشکی جهان در روسیه انجام شد. در این عمل، بخشی از نخاع بیمار دارای آسیب کامل با قطعه‌ای از نخاع اهداکننده‌ای که در وضعیت مرگ‌مغزی به‌سپرده بود، جایگزین شد.
جراحان برای اتصال دو سر قطعه پیوندی به نخاع بیمار از روش‌های میکروجراحی و ماده پلی‌اتیلن گلیکول بهره بردند. این ماده، نوعی چسب زیستی محسوب می‌شود و هدف اصلی آن تسهیل اتصال رشته‌های عصبی در محل پیوند است.
به‌گفته تیم جراح، وضعیت فعلی بیمار پایدار گزارش شده است؛ اما جزئیات کاملی از نتایج فیزیولوژیک و توان‌بخشی پس از عمل منتشر نشده است.
هم‌زمان، برخی پژوهشگران حوزه عصب‌شناسی هشدار داده‌اند که این جراحی ممکن است اثربخشی بالینی معناداری نداشته باشد و حتی در برخی سناریوها وضعیت بیمار را تحت فشار قرار دهد. پرسش‌هایی درباره ایمنی بلندمدت، خطر رد پیوند و تداوم عملکرد عصبی همچنان بدون پاسخ باقی مانده است و انتظار می‌رود با انتشار نتایج بلندمدت، شفافیت بیشتری در این حوزه به‌وجود بیاید.
این پیشرفت، ضمن نشان دادن تحولات مستمر در فناوری‌های پزشکی جهان، فضای رقابت علمی بین‌المللی را نیز تشدید کرده است. ایران در سال‌های اخیر با توسعه مراکز تخصصی عصب‌شناسی و سرمایه‌گذاری در حوزه‌های نوین پزشکی، گام‌هایی محسوس در این مسیر برداشته و ظرفیت‌های علمی خود را در سطح منطقه و جهان نشان داده است.
