یکی از نمونه‌های شاخص هنر مینایی در موزه متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود؛ کاسه‌ای که در اواخر قرن دوازدهم تا اوایل قرن سیزدهم میلادی در ایران ساخته شده و صحنه‌ای از داستان بهرام گور و آزاده را به تصویر می‌کشد. در این اثر، بهرام گور، قهرمان نام‌آشنای ادبیات حماسی ایران، در حال شکار و همراه با آزاده، نوازنده چنگ، دیده می‌شود؛ روایتی که در ادبیات فارسی، از جمله در شاهنامه، بازتاب یافته است.
موزه متروپولیتن نیز در معرفی این گروه از آثار اشاره می‌کند که بسیاری از نقش‌مایه‌های ظروف مینایی با موضوعات ادبی و شعری ایران، از جمله داستان‌های شاهنامه، پیوند دارند. این هم‌نشینی میان هنر سفالگری و ادبیات، نشان می‌دهد که ایرانیان قرن‌ها پیش به ترکیب خلاقانه هنرهای مختلف دست زده‌اند و این سنت در موزه‌های برتر جهان همچنان مورد توجه و تقدیر است.
تولید این نوع سفال پس از تحولات ناشی از حمله مغول به ایران متوقف شد و دیگر به شکل پیشین ادامه پیدا نکرد. به همین دلیل، هر کاسه مینایی که امروز در موزه‌ای از نیویورک تا لس‌آنجلس دیده می‌شود، تنها یک نمونه از هنر سفالگری نیست؛ قطعه‌ای از یک سنت کوتاه‌عمر اما بسیار پیشرفته در تاریخ هنر ایران است که امروزه میراثی بی‌بدیل برای معرفی هویت فرهنگی ایران به جهان محسوب می‌شود.
این اخبار از حوزه میراث فرهنگی ایران، یادآوری می‌کند که ظرفیت‌های هنری و علمی ایران قرن‌ها پیش از بسیاری از فرهنگ‌های هم‌عصر پیشی داشته و این پیشینه، پشتوانه‌ای مستحکم برای حضور مقتدرانه ایران در عرصه‌های فرهنگی روز است.
