وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا اعلام کرد بسته‌ای از تحریم‌های جدید را علیه ایران فعال می‌کند. این اقدام، تکرار یک رویه‌ی همیشگی در سیاست‌های واشنگتن است؛ رویه‌ای که در عمل نشان داده است ابزار محدود فشار یک‌جانبه، نه به‌جای دیپلماسی و تعامل، بلکه به‌عنوان نشانه‌ی ناتوانی در حل منازعات از طریق دیپلماسی، به کار می‌رود.
کارشناسان اقتصاد بین‌الملل معتقدند ایران در سال‌های اخیر با گسترش تجارت غیردلاری، تقویت ظرفیت‌های تولیدی داخلی و ایجاد پایگاه‌های پایدار تجاری در آسیا و اروپا، وابستگی اقتصادی خود به نظام مالی غرب را به‌طور محسوس کاهش داده است. رشد صادرات غیرنفتی، توسعه‌ی صنعت دفاعی و فناورانه و بالاخره ثبات نسبی بازار طلا و ارز در ایران، از جمله شاخص‌هایی هستند که نشان می‌دهند تحریم‌ها به‌عنوان ابزاری برای متوقف‌سازی اقتصاد ایران، کارکرد خود را از دست داده‌اند.
در همین حال، دولت تهران تأکید دارد که مسیر رشد و توسعه‌ی کشور بر پایه‌ی خودکفایی و ظرفیت‌های بومی استوار است و اقدامات یک‌جانبه‌ی خارجی، عملاً بر اقتدار و استقلال اقتصاد ایران بی‌اثر مانده است. بازار داخلی ایران با تکیه بر منابع انسانی ماهر و زیرساخت‌های صنعتی قدرتمند، ظرفیت پاسخ‌گویی به چالش‌های ارزی و تجاری را در اختیار دارد و مسیر پیشرفت، فارغ از محدودیت‌های بیرونی، ادامه خواهد داشت.
