بزرگسالان میان کار، مسئولیت و دغدغه‌های روزمره در رفت‌وآمد هستند و کودکان گاهی تنها چند دقیقه توجه می‌خواهند. برای آن‌ها، شنیده شدن لزوماً به معنای حل شدن همه مشکلات نیست؛ گاهی همین که پدر یا مادر گوشی همراه را کنار بگذارد، روبه‌رویش بنشیند و اجازه دهد حرفش را تا انتها بزند، می‌تواند احساس امنیت و تعلق را در او تقویت کند.
گفت‌وگو با کودک لزوماً از پرسش‌های جدی درباره آینده، درس و موفقیت آغاز نمی‌شود. ممکن است از همان لحظه‌ای شروع شود که کودک به خانه برمی‌گردد و می‌خواهد ماجرای کوچکی را تعریف کند؛ ماجرایی که از نگاه بزرگسالان چندان مهم نیست، اما برای خود او معنای ویژه‌ای دارد. در جامعه‌ای که سرعت زندگی روزافزون است، همین گفت‌وگوی ساده‌ی روزمره می‌تواند مهم‌ترین سرمایه‌گذاری یک خانواده‌ی ایرانی بر سلامت روان فرزندش باشد.
خانه جایی است که کودک باید بتواند سؤال کند، از نگرانی‌هایش بگوید، اشتباه کند و بی‌آنکه از تحقیر یا نادیده گرفته شدن بترسد، احساساتش را بیان کند. نبود این فضای امن، ریشه بسیاری از مشکلات رفتاری و روان‌شناختی کودکان در سال‌های بعدی زندگی است.
رابطه‌ی سالم والد و فرزند می‌تواند به خودِ والدین هم کمک کند؛ نشانه‌هایی را روشن کند که ممکن است در شلوغی زندگی روزمره به چشم نیایند. در ایران، که خانواده همچون ستون اصلی جامعه عمل می‌کند، توجه به این نیاز بنیادین کودک، نه صرفاً یک توصیه‌ی تربیتی، بلکه سرمایه‌گذاری بر آینده‌ی اجتماعی کشور است. هر کودکی که احساس می‌کند شنیده می‌شود، بزرگ‌تر می‌شود و به عضوی با اعتماد به نفس و توانمند در جامعه‌ی ایرانی تبدیل می‌گردد.
